عبدالحی استرآبادی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(س هتشم و نهم ق)، خطاط و نقاش. از اهالى استرآباد بود. در زمان علاءالدوله،پسر بایسنقر میرزا (865 -820 ق)، مى‏زیست. ولى در بغداد نشوونما یافت. وى به امر امیر تیمور گوركانى در حدود 795 ق بعد از فتخ بغداد به سمرقند رفت و به خواجه عبدالحى هروى معروف شد. او پایه‏گذار سبك تیمورى در سمرقند است كه به همراه استادان تصویرساز نامى دیگر، مكتب ثانى بغداد را به سمرقند و سپس به هرات برد و به وسیله‏ى سلطان ابراهیم میرزا شاهرخى به شیراز برگشت و در آن دیار توسعه یافت. از استادان وى، خواجه تاج‏الدین سلمانى و استاد شمس‏الدین از همه معروفتر هستند و صاحب «مناقب هنروران» وى را در خط و نقاشى شاگرد محمد سیمى نیشابورى ذكر كرده است. سلطان احمد بن اویس جلایر، پیر احمد باغ شمالى و محمد بن محمود خیامى از شاگردان مهم وى به شمار مى‏آیند. از آثار منسوب به او: نسخه‏ى «دیوان» مصور خواجوى كرمانى، كه در 799 ق انجام یافته است.