ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1025 -973 ق)، شاعر، متخلص به عتابى. وى از اویماق تكلو است كه در هرات به دنیا آمد و به روایتى در قزوین و به قولى در رى نشوونما یافت. در دانش و فقه مهارت داشت و در آغاز شاعرى به اصفهان رفت و ملازمت شاه‏عباس را اختیار كرد و به دستور شاه مثنوى به نام «منظر الابرار»، در بحر «مخزن الاسرار»، سرود و صله‏اى گرانبها دریافت كرد. عتابى در 1013 ق به همراه میرمحمد مصعوم بكرى، سفیر جلال‏الدین اكبرشاه به هندوستان رفت و به پایمردى وى به دربار اكبرشاه راه یافت. پس از سیر و سیاحت در سرزمین هندوستان به اصفهان بازگشت و پس از مدتى اقامت مجددا به هندوستان سفر كرد و سرانجم در لاهور درگذشت. عتابى در سرودن غزل، قصیده و مثنوى مهارت داشت این امر از اشعار و آثارى كه از وى به جاى مانده آشكار است. از دیگر آثار وى: «خمسه»اى در مقابل خمسه‏ى نظامى؛ «سام و پرى»؛ «ایرج و گیتى»؛ «حدائق الازهار»؛ «مجمع البحرین»؛ «فرهاد و شیرین»؛ «ساقى‏نامه»؛ «دیوان» شعر.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر