ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1091 ق)، عارف، خطاط، شاعر، متخلص به عرشى. ملقب به نادرالعصر و مشهور به عرش‏الله. پدر وى از خوشنویسان معروف و از مشایخ نعمت‏اللهیه بود و وصفى تخلص مى‏كرد. عرشى در اكبرآباد هند به دنیا آمد و همان جا نشوونما یافت. نسبش به چند واسطه به شاه نعمت‏الله ولى مى‏رسد. عرشى از معاصران شاه جهان گوركانى بود و از سوى وى به نادرالعصر ملقب و در میان مریدان به عرش‏الله مشهور بود. داراشكوه بن شاه‏جهان او را به تعلیم فرزند خود، سلیمان شكوه، گماشت اما پس از چندى وى از خدمت كناره گرفت و به گوشه‏گیرى میل كرد. از آثار وى: «دیوان» شعر؛ منظومه‏ى «مهر و فا»؛ «شاهد عرشى»؛ «مناقب‏نامه‏ى مرتضوى»، كه بعضى تألیف این اثر اخیر را به برادرش، میر صالح كشفى هم نسبت داده‏اند. از خطوط او: یك قطعه به قلم سه دانگ جلى و نیم دو دانگ عالى، با رقم: «الفقیر الحقیر محمد مؤمن الحسینى... 1073».