محمد علاءالدین گلستانه

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1100 ق)، عالم دینى، محدث و زاهد. معروف به میرزا علاءالدین گلستانه. وى بزرگ سادات گلستانه اصفهان بود و نسب به اما حسن مجتبى (ع) میرساند. گفته‏اند كه او عالمى عابد و محققى جلیل‏القدر و از ثقات محدثین بود. وى تمام عمر را در عبادت به سر برد و داراى اخلاق و خصال نیكو و جامع علوم عقلى و نقلى بود. دو مرتبه به او صدارت را پیشنهاد و تكلیف نمودند، لیكن از كثرت عقل و زهد قبول ننمود. تصنیفات او در اثبات تبحر علمى او در زمینه‏هاى گوناگون كافى است. از آثارش: «حدائق الحقائق فى شرح كلمات كلام الله الناطق » و «بهجه الحدائق»، در شرح «نهج‏البلاغه»؛ «منهج الیقین» شرحى بر «رساله‏ى» وصیت حضرت صادق (ع) كه آن حضرت براى اصحاب خویش نگاشته و آنان را در نمازخانه منزلشان قرار داده بودند و چون از نماز فارغ مى‏شدند در آن نگریستند، این رساله در كتاب «بحارالانوار» ج 75 آمده است؛ «روضه الشهداء»؛ «روضه العرفاء» یا «كاشف الاسماء»، در شرح «الاسماء الحسنى»؛ «ترتیب مشیخه من لا یحضره الفقیه».