حسین علوی سبزواری

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1353 / 1352 -1268 ق)، فقیه، محدث، حكیم، متكلم و شاعر. در هفده سالگى با اجازه حاج ملا هادى سبزوارى در مجلس درس آن حكیم حاضر شد و كتاب «اسفار» را نزد آن استاد تحصیل نمود. آن‏گاه به عراق رفت و در محضر درس فاضل اردكانى و میرزاى شیرازى حضور یافت. بعد از وفات جلوه چند ماهى در مدرسه‏ى سپهسالار (شهید مطهرى فعلى) به تدریس ریاضى و حكمت پرداخت. پس از آن به سبزوار بازگشت و در آن شهر مرجعیت و ریاستى تمام یافت. به او در قبال حاج میرزاحسین سبزوارى، میرزا حسین كبیر لقب دادند. آیت‏الله نجفى مرعشى از وى داراى اجازه بود. سید عبدالله برهان المحققین سبزوارى و حاج میرزا على‏اكبر نوقانى از شاگردان وى بودند. در سبزوار درگذشت و در مقبره‏ى استادش دفن شد. از آثار وى:«الارجوزه فى الفلسفه العالیه»؛ حاشیه بر «فرائد» شیخ انصارى؛ «كتاب الطهاره»؛ «كتاب الصوم»؛ «كتاب النذر»؛ «مشكاه الضیاء»، در بداء؛ تفسیر «آیه الخلافه»: (انى جاعل فى لارض خلیفه...).