ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1313 / 1312 / 1311 -1227 ق)، عالم امامى، فقیه اصولى، محدث، ریاضیدان، مدرس و شاعر، متخلص به وصال. اصلش از قندهار و سكونتش در مشهد بود. نزد پدرش ملا نجم‏الدین كه از علماى معروف افغانستان و از مراجع آن دیار بود، مشغول به تحصیل گردید و علوم گوناگون از قبیل تفسیر، حدیث، اصول، فقه، كلام، حكمت و اخبار را در نزد وى آموخت، تا به دریافت اجازه‏ى اجتهاد از وى نایل شد. سپس در محضر حاج سید محمد باقر اصفهانى شفتى معروف به حجه‏الاسلام حاضر شد. پس از آن به نجف رفت و در سلك شاگردان شیخ انصارى درآمد. در بازگشت به ایران در مشهد ساكن شد. او در 1257 ق پس از اشغال قندهار توسط نیروهاى انگلیس به كابل رفت و توانست اتحادى بین فرقه‏هاى شیعه و سنى ساكن آنجا پدید آورد و بر ضد انگلیسى‏ها قیامى تدارك كند. در 1271 ق به مشهد بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست و به عنوان مرجعى بزرگ و مدرسى توانا كرسى تدریس فقه و اصول و حدیث و تفسیر و كلام و عقاید و حكمت و تاریخ و ادبیات را اداره و شاگردان بسیارى را تربیت كرد. نامبرده علاوه بر این كه جامع معقول و منقول بوده، طبع شعر نیز داشته است. در اوایل مهجور تخلص مى‏كرد و در اواخر وصال را براى تخلص خویش برگزید. در ده سال آخر عمر زمین‏گیر شد. او در دارالضیافه آستان رضوى مدفون است. از آثار وى: «حل العقال فى خلق الاعمال»؛ «الفرائد البهیه»،در شرح «العقاید» شیخ بهائى؛ «محل الطرف فى علم الصرف»؛ «الهدایه فى تفسیر آیه الولایه»؛ شرح «مشكاه الانوار»؛ «البرهان فى قطع شبه الشیطان» یا رساله‏ى «برهانیه»، در كلام؛ ترجمه‏ى «تفسیر العسكرى (ع)»؛ «تحریر الاصول»، در اصول فقه؛ «تذكره العلماء»؛ «دلاله السالكین فى قواعد العارفین»؛ «كشف الغطاء عن مسئله البداء»؛ «خوان الوان»، در متفرقات، به سبك كشكول.