ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1275 / 1274 -1213 ق)، شاعر. در ابتدا مسكین و سپس فروغى تخلص مى‏كرد. در عتبات به دنیا آمد و شانزده سال بیش نداشت كه پدرش از دنیا رفت. پس از چندى با مادر به ایران آمد و نزد عموى خود دوستعلى‏خان به مازندران رفت و در سارى اقامت گزید. پس از فراگیرى خواندن و نوشتن، به مطالعه دیوان شاعران پرداخت و غزلهایى سرود كه در آنها مسكین تخلص كرد. پس از چندى عمویش كه خزانه‏دار فتحعلى‏شاه بود به تهران آمد و فروغى را نیز با خود آورد و غزلى را كه در مدح شاه سروده بود به او اراده داد و شاه وى را نزد شجاع‏السلطنه به خراسان فرستاد. شجاع‏السلطنه مقام منشیگرى به او داد و پس از چندى به علت انتساب به امیرزاده فروغ‏الدوله به فروغى متخلص شد. فروغى در 1249 ق به همراه شجاع‏السلطنه به كرمان و سپس به تهران آمد و تا زمان محمدشاه در تهران بود ولى پس از آن به عتبات رفت. پس از بازگشت به ایران تغییر حال داد و از مردم دورى گزید. در زمان ناصرالدین شاه نیز مورد احترام و علاقه‏ى شاه بود. گویند اشعارش بیست هزار بیت بوده ولى آنچه كه به ضمیمه‏ى «دیوان» قاآنى به چاپ رسیده بیش از سه هزار بیت نیست.[1] (منسوب به فروغ‏السلطنه) بسطامى (میرزا) عباس بن (آقا) موسى، شاعر غزلسراى ایرانى (و. عتبات 1213 ه.ق/ 1798 م.- ف. 1274 ه.ق/ 1857 م.). او پس از بلوغ از عتبات به ایران آمد و به مازندران رفت و در سارى مقیم شد. وى در آغاز «مسكین» تخلص مى‏كرد، ولى بعد به سبب انتساب به دستگاه شاهزاده حسنعلى میرزا شجاع‏السلطنه حاكم كرمان و به مناسبت لقب فرزند شاهزاده- كه فروغ‏السلطنه نام داشت- به «فروغى» مشهور گردید. مدتى از اوایل عمر خود را به مدح شاهان و شاهزادگان قاجارى گذرانید، ولى به سبب تمایلات عارفانه باقى عمر وى غالباً مصروف ریاضت و اعتزال و مصاحبه با عارفان شد. غزلیات او روان و فصیح است. توجه او به تصوف باعث شد كه غزلیات دلپذیر وى با افكار بلند عارفانه همراه باشد. فروغى یكى از بزرگترین غزلسرایان متصوف دوره‏ى اخیر است.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر