سراج الدین قمری آملی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(تو ح 580 ق)، شاعر، متخلص به قمرى. اصل و مولد وى آمل بود. چون مداح خوارزمشاهیان بود به خوارزمى نیز مشهور است. در اوان جوانى براى تحصیل علم از مازندران بیرون رفته و ظاهرا مدتى در رى و شاید به خراسانى نیز سفر كرده باشد. وى شاگرد امام فخررازى (م 606 ق) و معاصر با كمال‏الدین اسماعیل (م 636 ق) سیف‏الدین باخرزى، رفیع‏الدین لنبانى وعمادى شهریارى بود كه یكدیگر را مدح نیز مى‏كردند. سراج مداح پادشاهانى چون غیاث‏الدین پیر شاه بن محمد خوارزمشاه و جلال‏الدین خوارزمشاه بود. او همچنین حسام‏الدین اردشیر بن كینخوار باوندى را، كه پایتختش در آمل، بود مدح كرد و در مدح او چندین قصیده و ترجیع و مسمط و قطعه دارد. سراج یكى از استادان چیره دست شعر فارسى است كه سخن او استادانه و بر شیوه‏ى شعراى بزرگ خراسان در قرن ششم هجرى، به ویژه انورى است. وى به دو زبان فارسى و عربى شعر مى‏گفت و شاعرى هجوگو و بذله‏پرداز بود. از آثار وى «دیوان» شعر، متجاوز از سیزده هزار بیت كه قسمتى از آن متضمن خمرایت است؛ مثنوى «كارنامه».