ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1418 -1323 ق)، فقیه، عالم و زاهد. در اصفهان به دنیا آمد و در خاندان علم و فضیلت نشو و نما یافت. نیاى بزرگ او شیخ محمد ابراهیم كرباسى، مولف «اشارات الاصول»، است. او مقدمات و ادبیات را نزد علماى اصفهانى آموخت و آن‏گاه در 1340 ق در هفده سالگى به نجف مهاجرت كرد و فقه و اصول را در محضر آیت‏اللَّه شیخ عبدالحسین رشتى و آیت‏اللَّه شیخ ضیاءالدین عراقى و آیت‏اللَّه اصفهانى و آیت‏اللَّه اصطهباناتى و آیت‏اللَّه شیخ محمد كاظم شیرازى فراگرفت و سپس به اصفهان مراجعت كرد و از محضر آیت‏اللَّه سید محمد صادق خاتون آبادى استفاده نمود. پس از آن به نجف بازگشت و از خدمت آیت‏اللَّه میرزا عبدالهادى شیرازى و آیت‏اللَّه شیخ حسین حلى بهره‏مند گشت و در 1360 ق به زیارت بیت‏اللَّه الحرام مشرف شد. مدتى در مكه و مدینه اقامت كرد. در 1377 ق براى معالجه به تهران آمد و پس از بهبودى در قم سكنى گزید و به تدریس و مطالعه و تألیف پرداخت. از آثارش: «تقریرات» دروس آیت‏اللَّه عراقى، یك دوره كامل در اصول؛ «تقریرات» آیت‏اللَّه اصفهانى، یك دوره كامل در اصول؛ كتاب «الطهارة»، در فقه؛ «صلاة»، در فقه.