جمال الدین گلپایگانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1379 -1295 ق)، عالم دینى، فقیه، مرجع تقلید و شاعر. در قریه سعید آباد گلپایگان به دنیا آمد و پس از فراگرفتن مقدمات به اصفهان رفت و سطوح را در آنجا خواند. آن گاه در 1319 ق به نجف مهاجرت نمود و از محضر علامه خراسانى و علامه یزدى و حاج آقا رضاى همدانى، صاحب «مصباح الفقیه»، و نیز آیت‏اللَّه میرزا محمد تقى شیرازى، در سامرا، استفاده كرد. سپس از خواص اصحاب و شاگردان میرزاى نایینى شد. در اخلاق از شاگردان حاج سید احمد كربلایى و از دوستان و نزدیكان حاج سید على آقا قاضى بود. ملكات فاضله اخلاقى و مقامات معنوى و حالات باطنى عجیب او به گونه‏اى بود كه او را جمال‏السالكین لقب داده‏اند. او در مدح ائمه اطهار (ع) و به خصوص حضرت ولى عصر (عج) اشعار بسیارى به فارسى و عربى سروده است. وى در كنار «تقریرات» بسیارى از اساتید خود، كتاب‏هاى مستقلى نیز در فقه مانند: «طهارت» و «صلاة» و «وصایا» و «اجاره» و «مكاسب» و چندین راسله عملیه از خود به جاى گذاشته است. از دیگر آثار وى: رساله‏اى در «غیبت»؛ «رسالة فى الترتب»؛ «اجتهاد و تقلید»؛ «اجتماع امر و نهى».