ملیت :  ایرانی   -  قرن : 5 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(بعد از 453 -360 ق)، فقیه، مسند، نحوى، ادیب، طبیب و شاعر. اهل نیشابور و مسند خراسان بود. در بغداد بزرگان علم نحو را درك كرد. او از ابوعمرو محمد بن احمد بن حمدان و ابوسعید عبداللَّه بن محمد رازى و حسینك بن على تمیمى و شافع بن محمد اسفراینى و ابوبكر بن مهران مقرى و حافظ ابواحمد حاكم نیشابورى و ابوحسین بن دهثم و محمد بن بشر بصرى و ابوبكر محمد بن محمد طرازى و احمد بن محمد بالوى و احمد بن حسین مروانى و همطبقه‏ى آنها حدیث شنید. او گذشته از علوم اسلامى در طب و سواركارى و به كار بردن سلاح مهارت داشت و به نیكویى شعر مى‏سرود. اسماعیل بن عبدالغافر و ابوعبداللَّه محمد بن فضل فراوى و هبة اللَّه بن سهل سیدى و تمیم بن ابوسعید جرجانى و زاهر بن طاهر حامى و عبدالمنعم بن ابوالقاسم قشیرى و ابوسعد بن ابوصادق متطیب و ابوبكر احمد بن حسین بیهقى در نیشابور، مرو و اصفهان از وى حدیث شنیدند.