ملیت :  ایرانی   -  قرن : 3 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 310/ 210 ق)، نحوى، لغوى و ادیب. معروف به لكذه یا لغذه یا لذكه. از پیشوایان نحو و لغت بود. در اصفهان به دنیا آمد. در كودكى كتاب‏هاى ابوزید و اصمعى و ابوعبیده را حفظ كرد و سپس محفوظات خود را تتبع نمود و آنها را به اعرابى كه به اصفهان مى‏آمدند عرضه كرد و یافته‏هاى خود را در كتابى كه آن را «النوادر المفیدة» نامید، نوشت. در نوجوانى به بغداد رفت. او در علم لغت و ادب شاگرد باهلى و كرمانى بود. وى با ابوحنیفه دینورى همطبقه بود و با وى معارضه و مناقضه داشت. او گرچه نزد ابواسحاق زجاج تلمذ نمود و گفته‏هاى استاد را املا كرد، ولى بعدها با او به مخالفت پرداخت و سخنان استادش را نقض كرد. به گفته‏ى حموى وى در فنون ادب ماهر و از پیشوایان نحو و لغت و در موارد قیاس خبیر بود و در پایان عمرش در عراق نظیرى براى او نبود. سال وفات وى در 310 ق، با توجه به سال وفات زجاج (ح 310 ق) و سال وفات دینورى (ح 290 ق)، صحیح‏تر به نظر مى‏رسد. از دیگر آثارش: «التسمیة»؛ «خلق الانسان»؛ «خلق الفرس»؛ «الرد على ابن قتیبة فى غریب الحدیث»؛ «مختصر فى النحو»؛ «علل النحو»؛ «نقض علل النحو»؛ «الهشاشة و البشاشة»؛ «الرد على الشعراء»؛ شرح «معانى» باهلى.