عبدالرضا متین اصفهانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 12 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1175-1103ق)، شاعر، متخلص به متین. نسبش به مالك اشتر نخعى مى‏رسد. پدرش اهل نجف بود، مدتى در اصفهان اقامت گزید و متین در این شهر به دنیا آمد. او از شعراى دوره‏ى زندیه بود. در بیست سالگى، پس از فراگیرى فنون شعر در اصفهان، در زمان شاه عالم بهادر (1124 -1119 ق) به هندوستان رفت و ملازمت برهان‏الملك سعادتعلى‏خان نیشابورى، ناظم ناحیه‏ى اوده، را اختیار نمود. بعد از او به ملازمت ابومنصورخان صفدر جنگ نیشابورى، جانشین برهان‏الملك رسید. متین در اكثر اشعارش از محمدعلى حزین پیروى مى‏كرد و در فن معما نیز مهارت داشت. وى در 1175 ق به بنگاله رفت و در آنجا درگذشت. صاحب «نتایج الافكار» سال مرگ وى را 1075 ق ذكر كرده است و همچنین پاره اى از منابع نام او را عبدالرزاق آورده‏اند. از آثارش: «دیوان» شعر، حدود دوازده هزار بیت.