ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1310/ 1308 -1240 ق)، عالم دینى و مجتهد. معروف به صاحب «قوامع». اصل وى از عراق عجم (اراك، آشتیان، فراهان و تفرش امروزى) است. نسبش به میثم تمار، صحابى امیرالمؤمنین (ع)، مى‏رسد. در نه سالگى ادبیات را فراگرفت و در 1255 ق به بروجرد رفت. وى فقه و اصول را از محضر ملا اسداللَّه بروجردى و سید محمد شفیع جاپلقى آموخت. آن‏گاه به مدت ده سال به سلطان‏آباد و تهران و خراسان و آذربایجان مسافرتها كرد. سرانجام به نجف رفت و سالها از محضر شیخ انصارى استفاده نمود و تقریرات فقه و اصول استادش را ضبط و تدوین كرد. پس از درگذشت استادش به ایران بازگشت و مدتى در همدان اقامت نمود، سپس در تهران ساكن گردید و از مجتهدان و مراجع بنام این شهر شد. وى در تهران درگذشت و پیكرش به نجف منتقل و در خانه‏ى كوچك خودش در نجف، نزدیك صحن علوى، دفن شد. از آثارش: «دارالسلام»، در احوال حضرت قائم (عج)، به فارسى كه در 1305 ق تألیف نمود؛ «مشكاة النیرین»، در مناقب و مصائب معصومین (ع)، در بیست هزار سطر؛ «جوامع الشتات»، در اصول، تقریرات استادش شیخ انصارى؛ «لوامع النكات» یا «لوامع الاحكام»، در فقه، تقریرات استادش شیخ انصارى؛ «قوامع الفضول عن وجوه حقائق علم الاصول»؛ «كفایة الراشدین»، در رد جماعتى از مبدعین؛ «خزائن الكلام»، در شرح «قواعد الاحكام».