محمدباقر هروی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(ز 987 ق)، خطاط. وى شاگرد پدر خود بود. میرزا سنگلاخ و به تبعیت او سپهر و میرزا حبیب، وى را پدر میرعلى دانسته و به او لقب ذوالكمالین داده‏اند. محمد باقر جز نستعلیق، خط تعلیق را نیز خوش مى‏نوشت. بنا به نوشته‏ى بعضى از تذكره‏نویسان در علم كلام و حكمت بى‏مانند بود و كتابى در رد «شرح اشارات» خواجه نصیرالدین طوسى تألیف كرده است. او به هندوستان سفر كرده و ظاهرا به دربار همایون‏شاه (962 -937 ق) راه یافته است. از شاگردان وى، محمدحسین هروى و محمد امین را نام برده‏اند. میرزا حبیب وفاتش را در هشتاد و هشت سالگى، در هندوستان دانسته است. از جمله بهترین آثار او مقدمه‏اى مى‏باشد كه بر مرقعى به خط پدر خود، میرعلى هروى، نوشته است، به قلم دو دانگ عالى، با رقم: «... فقیر بى‏بضاعت و حقیر بى‏استطاعت... محمدباقر بن على الحسینى الكاتب...». از دیگر آثار وى: یك قطعه به قلم سه دانگ جلى و نیم دو دانگ عالى، با رقم: «كتبه العبد محمدباقر بن میرعلى...»؛ یك قطعه از مرقع، به قلم نیم دو دانگ خوش، با رقم: «فقیر محمدباقر بن میرعلى»؛ یك قطعه از مرقع، به قلم سه دانگ خوش، به سفیداب، با رقم: «فى سنه‏ى 982 باقر الهروى».