ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 358 ق)، عالم امامى، فقیه، زاهد و ادیب. موصوف به طبرى و معروف به مرعشى. از سادات مرعشیه‏ى طبرستان بود كه نسبشان به حسین الاصغر، فرزند امام سجاد (ع) مى‏رسد و به علت جدش على مرعش به مرعشى مشهور بود. او از فقهاى بزرگ شیعه و از اكابر مشایخ امامیه مى‏باشد. وى از محمد بن جعفر بن احمد بن بطه و محمد بن جعفر اسدى و احمد بن ادریس اشعرى و محمد بن حسین بن درست و على بن ابراهیم قمى و على بن ابى‏عبداللَّه محمد بن ابى‏القاسم (از پدرش ملقب به ماجیلویه) و ابوالعباس احمد بن محمد ابن‏عقده روایت كرده است. شیخ مفید و حسین بن عبیداللَّه غضائرى و احمد بن عبدون در 354 ق از وى حدیث شنیدند. ابومحمد هارون بن موسى تلعكبرى در 328 ق از وى روایت شنید و از او اجازه دریافت كرد. از آثارش: «الاشفیة»، در معانى غیبت؛ «تباشیر الشریعة»؛ «الجامع»؛ «الدر»؛ «الغیبة»؛ «المبسوط فى عمل یوم و لیلة»؛ «المرشد»؛ «المفتخر».