ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 890 ق)، شاعر. وى از تركان بود و از اعیان عراق عجم محسوب مى‏شد اما از آنجایى كه ساكن قم بود، به مسعود قمى معروف گردید. سرانجام به هرات رفت و ملازم و مصاحب امیرعلیشیر نوایى و سلطان حسنى بایقرا گشت. وى طبع خوبى داشت و سلطان حسین از وى خواست كه تاریخ عهد او را به نظم درآورد. خواجه مسعود عاقبت در هرات درگذشت و در جوار پیر سیصد ساله دفن شد. در «حبیب السیر» صاحب عنوان تحت نام قاضى مسعود قمى آورده شده است. صاحب «تاریخ نظم و نثر» وى را داراى منصب قضا و معروف به قاضى مسعود مى‏داند. از آثارش: «تاریخ حسین بن بایقرا»، در ده یا دوازده هزار بیت، در بیان تاریخ و احوال عهد سلطان حسین؛ «مناظره‏ى تیغ و قلم» یا «مخزن معنى»؛ «مناظره‏ى شمس و قمر»؛ منظومه‏ى «یوسف و زلیخا»؛ «دیوان» شعر.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر