مشربی تکلو

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(س دهم و یازدهم ق)، شاعر، متخلص به مشربى. از بزرگان ایل تكلو و از شعراى زمان سلطان محمد خدابنده (996 -985 ق) بود كه ملازم مسیب خان تكلو، از امراى شاه طهماسب شد. در عهد اكبرشاه (1014 -963 ق)، براى سیاحت، به هند مسافرت كرد و در آنجا مقیم گشت. مشربى با صادقى كتابدار معاصر بود. همچنین تقى‏الدین اوحدى (م 1030 ق) در ایران با او مصاحبت داشته است. وى داراى طبعى لطیف بود. سرانجام در هند درگذشت. در «كاروان هند» آمده كه ملكشاه حسین سیستانى مى‏گوید او از اشعار بسیارى از شاعران پیروى مى‏كرده و وفاتش در 1000 ق بوده است. در «فرهنگ سخنوران» تاریخ وفات او 1029 ق ذكر شده است. تذكره‏ها اشعارى از وى نقل كرده‏اند. از اوست: دل و دین باختگان را چه غم از روز جزا راه، بى‏خوف بود مردم غارت‏زده را