ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 979 ق)، فقیه شافعى، منطقى و منجم. در لار فارس به دنیا آمد. ادبیات و علوم مقدماتى را در زادگاهش از شاگردان ملا جلال‏الدین دوانى فراگرفت. او همچنین از میر غیاث‏الدین دشتكى شیرازى بهره برد. در عهد همایون شاه (963 -937 ق) به هندوستان رفت. بعد از فوت وى در 964 ق به حلب و از آنجا به حج رفت و سپس به حلب بازگشت. پس از آن سفرى به آمد كرد و در شهرهاى آناطولى شرقى شهرت بسیار یافت. سرانجام در دیار بكر معلم اسكندر پاشا و فرزندان او گشت و در همان جا وفات یافت. در «شذرات الذهب» سال وفات وى حدود 967 ق ذكر شده است. از آثار وى: شرح «الشمائل» ترمذى؛ شرح «الاربعین النوویة»، در حدیث؛ شرح «الفرائض السراجیة» سجاوندى؛ شرح «الارشاد»، در فروع فقه شافعى؛ حاشیه بر قسمتهایى از «مطول»؛ «اثبات المعاد الجسمانى»؛ حاشیه بر شرح دوانى بر «تهذیب المنطق و الكلام» تفتازانى؛ حاشیه بر «شرح طوالع» اصفهانى؛ حاشیه بر «شرح الكافیة» جامى؛ تعلیقه بر شرح «المواقف» عضدى؛ حاشیه بر «شرح الهدایة» میبدى؛ شرح «هیئت فارسى» قوشچى؛ «مرآة الادوار و مرقاة الاخبار»، در تاریخ از اول تا 974 ق، به فارسى.