ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(ز 837 ق)، شاعر، متخلص به معاذى. از نسل معاذ بن جبل بود. وى مداح دربار شروانشاهیان و نزد آنان گرامى بود. امیرهوشنگ بن كاوس بن كیقباد (784 -774 ق) و امیر شیخ ابراهیم بن سلطان محمد ابن كیقباد (820 -780 ق) را مدح كرد. وى سفرهایى به آذربایجان، اران و گیلان داشت. در گیلان، در مدح رضى‏الدین كیا و امیر سید رضا كیا، كه از حكام آن سامان بودند، قصایدى سرود. همچنین او در 837 ق امیر ناصر كیا را نیز مدح گفت. معاذى با كمال خجندى، محمد عصار تبریزى، بدیع تبریزى و سلمان ساوجى معاصر بوده و عصار را به استادى ستوده است. از آثارش: «دیوان» شعر، در پنج هزار بیت. وى، بنا به گفته‏ى صاحب «تذكره‏ى شعراى آذربایجان»، مناظره‏هاى زیادى دارد، از جمله: «چنگ و نى»؛ «سیف و قلم»؛ «سهم و قوس»؛ «زلف و روى»؛ «آینه و شانه».
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر