معین الدین استرآبادی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(ز 976 ق)، دانشمند و شاعر، متخلص به معین. مشهور به معین لذت. اصل وى از استرآباد بود و در مشهد اقامت گزید. او از شعراى عهد شاه طهماسب صفوى و مورد احترام وى بود. در 976 ق با معصوم بیگ، وكیل دربار شاه طهماسب، براى عقد مصالحه با سلطان سلیم عثمانى به استانبول رفت. پس از مصالحه از آنجا نیز با هیأت سفارت به جانب حجاز اعزام شد. در میان راه منازعه و جنگى بین معصوم بیگ و امیرالحاج عثمانى درگرفت. معین‏الدین و چند نفر دیگر، كه زنده ماندند، خود را به جده رساندند و سپس از آنجا، از راه دریا، رهسپار هند گشتند. ولى در راه كشتى غرق شد و آنها به هلاكت رسیدند. از آثار وى: رساله «لذات» یا رساله‏ى «لذت»، در زمینه‏ى هزل است كه به موجب همین رساله به معین لذت مشهور شد. همچنین اشعارى ازا و در تذكره‏ها آمده است.