ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س چهارم ق)، شاعر. معروف به منجیك چنگ زن. اهل ترمذ بود. وى پس از دقیقى در دربار چغانیان به سر مى‏برد و مداح آنان، بخصوص امیر ابویحیى طاهر بن فضل چغانى (م 377 ق) و امیر ابوالمظفر فخرالدوله احمد بن محمد چغانى، بود. بنا به آورده‏ى بعضى از تذكره‏ها وى امراى غزنوى را نیز مدح گفته است. منجیك، علاوه بر مدح شاهان و ساختن قصاید بزرگ مدحى، در هجو و هزل نیز سرآمد شاعران عصر خود بود و در موسیقى و زدن چنگ نیز مهارت داشت. به گفته‏ى «الذریعه» او ممدوح فرخى سیستانى (م 429 ق)، بوده است. «دیوان» او در قرن پنجم قمرى در ایران مشهور و مورد استفاده‏ى اهل شعر و ادب بود. چنان كه ناصر خسرو، در «سفرنامه‏ى» خود، داستان استفاده‏ى قطران را از«دیوان» منجیك آورده است. امروزه «دیوان» وى در دست نیست و اشعارش در جنگها و تذكره‏ها و كتب لغت پراكنده است.[1] ابوالحسن على بن محمد «منجیك ترمذى» (و. 370 یا 380) از شعراى نیمه‏ى دوم قرن چهارم است. وى بعد از دقیقى (ه.م) در دربار چغانیان (ه.م) به سر مى‏برده و مداح آنان بوده. اشعار او در تذكره‏ها پراكنده است.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر