ملیت :  ایرانی   -  قرن : 12 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف بعد از 1220 ق)، صوفى و شاعر. ملقب به درویش ناصر على و ناصر علیشاه. معروف به درویش مطلق. اصلش در اصفهان است. وى در ابتداى كار از ملازمان كریم خان زند بود. تربیتش نزد مشتاق علیشاه (م 1206 ق) صورت گرفت و از مریدان و مجذوبان نور علیشاه (م 1212 ق) به شمار مى‏آمد. او در اصفهان درگذشت و در جوار فیض علیشاه، در تخت فولاد اصفهان، به خاك سپرده شد. به آورده‏ى «طرائق‏الحقائق» از «بستان‏السیاحه» و «اصول الفصول»، ناصر علیشاه با افضل شاه هندى مباهله نمود و افضل شاه از دنیا رفت. در «حدیقةالشعراء» آمده كه ناصر بعد از 1220 ق درگذشته است. اشعارى از وى در تذكره‏ها آمده است. از اوست: خراباتى كه رندان را مقام است برو صوفى كه خامان را حرام است
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر مشاهیر / عالمان و دانشمندان / عرفان