ناطقی استرآبادی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1001 ق)، شاعر. از اهالى استرآباد بود كه در ایام جوانى، در زمان اكبر شاه (1014 -963 ق)، به هندوستان سفر كرد. وى در 990 ق با مؤلف «خلاصةالاشعار» به زیارت عتبات عالیات مشرف شد. سپس به بصره رفت و بار دیگر به هند مراجعت نمود. بعد از مدتى در راه بازگشت به ایران درگذشت و در بنارس به خاك سپرده شد. او قصیده‏اى در مدح میرزا سلمان جابرى اصفهانى سروده است. اشعارى از وى در تذكره‏ها آمده است. از اوست: حیران شده‏ى روى تو از بیم جدایى بر هم نزند چشم به حسرت نگران را