ابوالمعالی نصرالله منشی
ملیت : ایرانی
-
قرن : 6
منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(مقتول 583 -555 ق)، ادیب و شاعر. ملقب به حمیدالدین. اهل شیراز یا از مردم غزنین بود كه در زمان یمینالدوله بهرامشاه غزنوى مىزیست و نزد این پادشاه تقرب داشت. در زمان خسروشاه (559 -552 ق) به سمت دبیرى رسید و در دربار همین سلسله تا وزارت پیش رفت. از جمله استادان وى مىتوان به قاضى محمد بن عبدالحمید اسحاق، برهانالدین عبدالرشید نصر، صاعد میمنى، ابوالحامد غزنوى، عبدالرحمان بستى و محمد سیفى اشاره كرد. ابوالمعالى علاوه بر مهارتى كه در نثر و ترسل داشت، در نظم فارسى نیز سرآمد بود. وى به زبان عربى نیز اشعارى سروده است. از شعراى بزرگى كه ابوالمعالى را در اشعار خود ستوده و مدح نمودهاند، مىتوان به سید حسن غزنوى كه از بزرگان شعرا و ادباى روزگار بهرامشاه غزنوى است، اشاره كرد. به آوردهى عوفى در «لبابالالباب» او در اثر سعایت بدخواهان در زمان خسروملك (583 -559 ق) به زندان افتاد و سرانجام در آنجا به قتل رسید. در مورد نام وى بین تذكرهها اختلافاتى وجود دارد. از آثارش: «كلیله و دمنه بهرامشاهى» كه ترجمه «كلیله و دمنه» عربى ابنمقفع است و به امر بهرامشاه غزنوى (552 -511 ق) در حدود (539 -536 ق) به فارسى برگردانده شده است؛ «دیوان» شعر.[1]
نصراللَّه بن محمد بن عبدالحمید مكنى به ابىالمعالى. وى در زمان بهرامشاه غزنوى مىزیست و نزد این پادشاه تقرب تام داشت و به خاطر این اختصاص ابوالمعالى پس از اتمام ترجمهى كلیله كتاب را به نام بهرامشاه مزین كرد و آن را كلیله و دمنهى بهرامشاهى نامید. مرگ ابوالمعالى بین سالهاى 555 تا 583 ه.ق اتفاق افتاده و تاریخ ترجمهى كتاب كلیله و دمنه نیز باید در حدود سالهاى 536 تا 539 ه.ق باشد.
تازه های مشاهیر
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}