ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 382 ق)، حافظ، محدث، ادیب و شاعر. اصل وى از نوقات، از توابع سیستان است. در طلب حدیث به خراسان مسافرت كرد و در هرات، مرو، بلخ و ماوراءالنهر حدیث شنید. وى از ابوعبداللَّه محمد بن اسحاق قرشى و حاكم ابوعبداللَّه نیشابورى و ابوحاتم ابن حبان بستى و ابویعلى عبدالمؤمن بن خلف نسفى و محمد بن خیو بن حامد ترمذى و ابى‏حامد احمد بن محمد بن حسین بوشنجى و عبدالرحمان بن محمد بن علویه ابهرى و ابوسلیمان خطابى و دیگران حدیث شنید. دو فرزندش، عمر و عثمان، و نیز على بن بشرى لیثى و على بن طاهر شروطى و حسین بن محمد كرابیسى و قاسم بن عباس صلحى و احمد بن سعید تونى و جماعتى دیگر از وى روایت نموده‏اند. از آثارش: «آداب المسافرین»؛ «العتاب» یا «العتاب و الاعتاب»؛ كتاب «التعظة»؛ كتاب «الشیب»؛ كتاب «صون المشیب»؛ «الریاحین» یا «فضل الریاحین»؛ كتاب «العلم» یا «العلم والعلماء»؛ «محنة الظراف فى اخبار العشاق»؛ «معاشرةالاهلین»؛ المسلسلات».