ابوعلی حسین نیشابوری

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(349 -277 ق)، حافظ، محدث و فقیه. در نیشابور به دنیا آمد. او از مشایخ حاكم نیشابورى است. در نیشابور از ابراهیم بن ابى‏طالب و على بن حسن صفار و عبداللَّه بن شیرویه و ابن‏خزیمه و احمد بن محمد ماسرجسى و جعفر بن احمد حافظ و در هرات از حسین بن ادریس و محمد بن عبدالرحمان سامى و در نسا از حسن بن سفیان و در جرجان از عمران بن موسى بن مجاشع و در مرو از عبداللَّه بن محمود و در رى از ابراهیم بن یوسف هسنجانى و در بغداد از عبداللَّه بن ناجیه و محمد بن حبان و قاسم مطرز و در كوفه از محمد بن جعفر قتات و در بصره از ابوخلیفه جمحى و زكریا ساجى و در واسط از جعفر بن احمد بن سنان و در اهواز از عبدان اهوازى و در اصفهان از محمد بن نصیر و در موصل از ابویعلى بن مثنى و در مصر از ابوعبدالرحمان نسائى و در غزه از حسن بن فرج عزى و در مكه از مفضل جندى و در شام از اصحاب ابراهیم بن علا و معافى بن سلیمان حدیث شنید. ابوبكر احمد بن اسحاق صبغى و ابوولید فقیه و ابن‏منده و حاكم و ابوعبدالرحمان سلمى و ابوطاهر بن محمش و دیگران از وى روایت كرده‏اند. صاحب عنوان را به قوت حافظه و كثرت احادیثى كه از حفظ داشته است ستوده‏اند. به ویژه شاگردش حاكم نیشابورى او را یگانه عصر خود در حفظ حدیث، زهد و ورع مى‏داند. او در نیشابور درگذشت و در مقبره‏ى باب معمر دفن شد.