ملیت :  ایرانی   -  قرن : 12 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س دوازدهم و سیزدهم ق)، ادیب و شاعر، متخلص به وفا. وى عموى قائم‏مقام اول و از سادات فراهان بود. او بعد از كسب علوم متداوله به شیراز رفت. در عهد لطفعلى خان زند مى‏زیست و عهده‏دار منصب وزارت بود. وى با عبدالرزاق دنبلى، مؤلف «نگارستان دارا»، معاصر و معاشر بود. در نظم و نثر و فن سیاق تبحر داشت و در زمینه‏ى نظم بیشتر به غزلسرایى متمایل بود. وفا در نظم از شیوه‏ى میرزا صادق نامى و مشتاق اصفهانى پیروى مى‏كرد. بعضى از مؤلفان معتقدند در زمان لطفعلى خان زند (1209 -1203 ق) به زیارت خانه‏ى خدا مشرف شد و در قزوین درگذشت. در «شرح حال رجال ایران» آمده كه وى در زمان آقامحمد خان قاجار با برادر خود به عتبات عالیات رفت و تا آخر عمر در آنجا ساكن شد و تا 1212 ق زنده بوده است. از آثار وى: «مثنوى» بر وزن «هفت پیكر» نظامى؛ «دیوان» شعر، قریب به چهار یا پنج هزار بیت. مؤلف «طرائق‏الحقائق» كتاب «تاریخ زندیه» را به او نسبت مى‏دهد و وى را برادر میرزا عیسى قائم‏مقام ذكر مى‏كند.