محمدحسین وفای فراهانی
ملیت : ایرانی
-
قرن : 12
منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س دوازدهم و سیزدهم ق)، ادیب و شاعر، متخلص به وفا. وى عموى قائممقام اول و از سادات فراهان بود. او بعد از كسب علوم متداوله به شیراز رفت. در عهد لطفعلى خان زند مىزیست و عهدهدار منصب وزارت بود. وى با عبدالرزاق دنبلى، مؤلف «نگارستان دارا»، معاصر و معاشر بود. در نظم و نثر و فن سیاق تبحر داشت و در زمینهى نظم بیشتر به غزلسرایى متمایل بود. وفا در نظم از شیوهى میرزا صادق نامى و مشتاق اصفهانى پیروى مىكرد. بعضى از مؤلفان معتقدند در زمان لطفعلى خان زند (1209 -1203 ق) به زیارت خانهى خدا مشرف شد و در قزوین درگذشت. در «شرح حال رجال ایران» آمده كه وى در زمان آقامحمد خان قاجار با برادر خود به عتبات عالیات رفت و تا آخر عمر در آنجا ساكن شد و تا 1212 ق زنده بوده است. از آثار وى: «مثنوى» بر وزن «هفت پیكر» نظامى؛ «دیوان» شعر، قریب به چهار یا پنج هزار بیت. مؤلف «طرائقالحقائق» كتاب «تاریخ زندیه» را به او نسبت مىدهد و وى را برادر میرزا عیسى قائممقام ذكر مىكند.
تازه های مشاهیر
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}