ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1268 ق)، عالم دینى، واعظ و مدرس. وى در ابتدا از شاگردان شیخ احمد احسائى بود. فقه و اصول را در محضر شریف‏العلماء مازندرانى فراگرفت. سپس به یزد بازگشت و از آنجا به مشهد مقدس رفت. او از بزرگان علما و از مدرسین مشهور مشهد بود، در توحید خانه‏ى حرم رضوى تدریس مى‏كرد و علما و فضلاء در مجلس درسش شركت مى‏جستند. شیخ آقا بزرگ تهرانى در «طبقات اعلام‏الشیعه» تألیفات او را دلیل بر وسعت اطلاعات و كثرت دانش وى مى‏داند. ظاهراً صاحب عنوان متأثر از عقاید شیخ احمد احسائى بوده، چنان كه در «مطلع الشمس» آمده است: "ما بین او كه بر مسلك شیخیه مى‏رفت با علماء مشهد مجلس مناظرت مكرر منعقد شد." او در مشهد درگذشت و همان جا دفن شد. از آثار او: «مصائب الائمة (ع)» معروف به «مصائب المعصومین (ع)»؛ «بیت‏الاحزان»؛ «معین الطالبین»؛ «معین المجتهدین»، در اصول فیه؛ رساله‏ى «صلاة الجمعة»؛ «مناقب المعصومین (ع)»؛ رساله‏ى «علم الماسة».