رحیم ابوالحسن یغما جندقی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1276 -1196 ق)، خطاط و شاعر، متخلص به یغما. در خور، از توابع جندق و بیابانك، به دنیا آمد. نام اول وى رحیم بود و بعد از اینكه نزد معلمان دستگاه امیر اسماعیل خان علوم مقدماتى را آموخت، به ابوالحسن تغییر نام داد و تخلص شعریش را مجنون انتخاب كرد و سمت منشى‏گرى خان عامرى و بعدها منشى‏گرى سردار ذوالفقار خان را به خود اختصاص داد. وى به علت حسادت برخى افراد مورد خشم قرار گرفت و به اجبار در حضرت شاه عبدالعظیم شهر رى معتكف شد و تخلص خود را به یغما تغییر داد. یغما در قم به اتفاق میرزا محمدعلى مازندرانى و میرزا ملك‏الكتاب، داماد قائم‏مقام، انجمنى به نام انجمن مفاكهه تشكیل دادند كه پس از مدتى انجمن منحل شد و یغما به مشهد رفت و در مدرسه‏ى علمیه‏ى میرزا جعفر ساكن شد. وى پس از چندى به اصرار حاجى میرزا آقاسى، صدر اعظم محمدشاه، به وزارت حكومت كاشان منصوب شد و مدتها با حاج ملا احمد نراقى، صاحب «معراج‏السعاده»، دوستى و معاشرت داشت. وى به تصوف گرایش داشت، ولى گویند بعدها با خواندن كتاب «ارشاد العوام» حاج محمد كریم خان كرمانى، و همچنین به تشویق فرزند خود اسماعیل، متخلص به هنر، در سلك پیروان شیخیه درآمد. یغما به اصرار فرزندانش به زادگاهش بازگشت و در آنجا نیز درگذشت و در بقعه‏ى امامزاده داوود دفن شد. از تألیفات وى: «منشآت»، به نثر، شامل مكتوبات فارسى؛ «غزلیات»؛ «هجویات» مانند: «سرداریه»، «قصابیه»، «احمدا»، «خلاصة الافتضاح»، «صكوك الدلیل» یا «شكوك الدلیل» و مثنوى «قاضى‏نامه»؛ «مراثى»؛ «ترجیعات»؛ «قطعات»؛ «رباعیات». از آثار خطى او: «برهان قاطع»؛ «المعجم فى معاییر اشعار العجم»؛ «دیوان» ظهیر فارابى؛ «كلیات» سعدى؛ «خمسه» نظامى؛ «مقامات» حمیدى؛ «دیوان» كمال‏الدین و جمال‏الدین عبدالرزاق اصفهانى.