حبیب اللَّه قاآنی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد پنجم)

حبیب‏اللَّه قاآنى بن میرزا محمدعلى شیرازى متخلص به گلشن شاعرى فاضل و ادیب از معاریف عصر بوده و در سال 1372 وفات نموده و ایشان عموى آیت‏اللَّه العظمى میرزا محمدتقى شیرازى بوده است. قاآنى قبرش در شهر رى در نزدیكى مقبره ابوالفتوح رازیست. در قصیده و مثنوى‏گوئى استاد عصر خود بوده و از فتحعلى شاه لقب مجتهدالشعراء و از محمد شاه لقب (حسان‏الحجم) داشته است و از اشعار لطیف و ظریف او سخن گفتن پیرى گنگ است با طفل زیباى الكن كه به جهت تنوع و تفریح دوستان مى‏نگارم. پیر گنگ و طفل الكن پیر كى لال سحرگاه بطفلى الكن مى‏شنیدم كه بدین نوع همى راند سخن كاى ز زلفت صصصبحم شاشاشام تاریك وى ز چهرت شاشاشامم صصصبح روشن تتریاكیم و بى شششهد للبت صصصبر و تاتاتابم رررفت از تتتن طفل گفتا مممن را تو تو تقلید مكن گگگم شو ز برم اى كككمتر از زن میمیخواهى ممشتى به ككلت بزنم كه بیفتد مممغزت بمیان ددهن پیر گفتا وو واللَّه مممعلوم است این كه كه زادم من بیچاره ز مادر الكن هههفتاد و ههشتاد و سه سالست فزون كه كه گنگ و لالالالم ببخلاق ز من طفل گفتا خخدا را صصصد بار ششكر كه برستم بجهان از مملال مممن مممن هم گگگنگم مممثل تو تو تو تو تو تو هم گگگنگى مممثل و ممحن