محمد رضوانی فسائی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد ششم)

سید محمد ملقب (به فصیح‏الزمان) و متخلص به رضوانى فرزند سید ابوالقاسم فسائى از خطباء و وعاظ و شعراء عصر قاجار و بعد از آن بوده است. وى در سال 1240 شمسى در شهر فسا متولد و در 16 سالگى به اصفهان رفته و دو سال در آن شهر به تحصیل مقدمات پرداخت سپس به قم آمده و ده سال در این شهر مذهبى و علمى تكمیل علوم عقلیه و نقلیه نموده و در بیست و هشت سالگى به تهران مهاجرت و به وعظ و خطابه پرداخت و در دربار ناصرالدین شاه راه یافت و از او لقب (فصیح‏الزمان) گرفت. براى نگارنده حكایت كرد كه وقتى ناصرالدین شاه در حرم حضرت عبدالعظیم (ع) هدف تیر میرزا رضاى كرمانى قرار گرفت و مقتول شد من از ملازمین ركاب بودم و صدر اعظم وى مرده او را به سینه چسبانیده و با او صحبت مى‏كرد كه مردم ندانند شاه كشته شده تا اغتشاش و بلوا كنند. و پس از قتل شاه در سال 1313 قمرى براى تسلیت ولیعهد مظفرالدین میرزا به تبریز رفت و با وى به تهران برگشت و ملقب به (سلطان الواعظین) شد. مرحوم فصیح‏الزمان سالهاى متمادى در تهران منبر مى‏رفت و شور و نشورى برپا مى‏كرد و همواره خاص و عام براى استماع اشعار نغز و گفتار سراپا مغزش بر یكدیگر سبقت جسته و استفاده مى‏كردند. وى در سال 1324 شمسى در تهران وفات نمود و باسلاف پاك خویش پیوست. (1324 -1255/ 1240 ش)، شاعر. ملقب به فصیح‏الزمان. در فسا به دنیا آمد. در شانزده سالگى براى تحصیل علم به اصفهان رفت و مدت دو سال در آن شهر به كسب دانش پرداخت و از آنجا به قم رهسپار گردید و قریب ده سال نیز در این شهر به تكمیل علوم عقلى و نقلى اشتغال ورزید. در سى سالگى به تهران آمد و در سلك وعاظ درآمد و چون مردى ادیب بود به دربار ناصرالدین شاه راه یافت و به فصیح‏الزمان ملقب شد. پس از قتل ناصرالدین شاه به تبریز رفت و با مظفرالدین‏شاه آشنایى یافت و از آن جا به اتفاق او به تهران عزیمت كرد و لقب سلطان الواعظین یافت. در تهران درگذشت و در ابن‏بابویه دفن است. اثر وى «كلیات» اشعار است كه منتخبى از آن به نام «گلهاى فصیح‏الزمان رضوانى» به كوشش سید هادى حایرى در شیراز به چاپ رسیده است.[1]