محمدجواد صافی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد ششم)

محمدجواد ملقب به صافى ابن ملا عباس گلپایگانى عالمى فقیه و مصنفى ادیب و فاضلى جلیل از حسنات معاصر ما بوده‏اند. ایشان در 1288 در گلپایگان متولد شده و پس از پرورش در سال 1305 قمرى به اصفهان مهاجرت و از محضر حكیم قشقائى میرزا جهانگیر خان و میرزا بدیع درب امامى و میرزا محمدعلى توسرگانى و سید محمدباقر درچهى و آقانجفى اصفهانى و غیرهم حدود ده سال استفاده نموده و در سال 1316 ق به گلپایگان مراجعت و به تدریس و تصنیف و سایر امور پرداخته تا به رحمت حق پیوسته است از آثار اوست (گنجینه گهر) و (گنج عرفان) و (مصباح‏الفلاح) و (نفایس‏الوفان) و غیره و از باقیات الصالحات است دو فرزند دانشمند و بزرگوارش بنام آیت‏اللَّه حاج آقا على صافى كه از مدرسین بزرگ حوزه علمیه و 2 حجةالاسلام والمسلمین حاج آقا لطف‏اللَّه صافى صاحب (منتخب‏الاثر) و تالیفات دیگر كه در ج 2 ص 188 و 189 گنجینه ایشان را یاد نمودیم حجةالاسلام آشیخ محمدحسن بن ملا محمدحسین گلپایگانى عالمى فقیه و پارسائى متقى از شاگردان آقا نجفى اصفهانى و غیره بوده و در حدود 1315 وفات نمود (تو 1368 -1288 ق)، عالم، فقیه، ادیب و شاعر. در گلپایگان به دنیا آمد و در همان شهر نشوونما یافت. در حدود 1305 ق به اصفهان رفت و در محضر درس حكیم معروف، میرزا جهانگیرخان قشقایى، و میرزا بدیع درب امامى و میرزا محمد على تویسركانى و سید محمد باقر درچه‏اى و آقا نجفى اصفهانى و برادرانش، آقا نورالله و ثقه‏الاسلام، حاضر شد و حدود ده سال در آن شهر به كسب علم پرداخت. او همچنین در تهران نزد شیخ فضل‏الله نورى تلمذ كرد. در 1316 ق به گلپایگان بازگشت و به تدریس و تصنیف و سایر امور دینى پرداخت. وى در قم مدفون است. از آثار منظوم و منثور وى: «گنجینه‏ى گهر» یا سخنان پیغمبر (ص)، شعر؛ «گنج عرفان» یا سخنان امیر مومنان (ع)؛ «مصباح الفلاح و مفتاح النجاح»؛ «نفایس العرفان»؛ «دیوان» شعر، حدود پانزده هزار بیت؛ «صافى نامه» یا «فیض ایزدى»، در پاسخ احمدى؛ «بشارت میلادیه»؛ «اشعار شیوا»، در رد باب و بها؛ «گنج دانش»، پندنامه، شعر.[1]