عسگری

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد هفتم)

عسگرى مشهور به (آقابزرگ حكیم) فرزند میرزا ذبیح‏اللَّه بن میرزا مهدى شهید از حكماء و متالهین عصر حاضر و از رجال پاكدامن و وارسته خراسان و از كسانى بود كه در وارستگى و جلالت كمتر عالمى به پایه او مى‏رسد. آقاى مروج در سوانح گوید. وى در مشهد از محضر شیخ موسى منطقى و حاج میرزا شفتى و میرزا محمد خادم‏باشى و در تهران از حكیم شهیر میرزا ابوالحسن جلوه و میرزا ابراهیم گیلانى و در نجف سالیانى از محضر اخوند خراسانى بهره‏مند شده پس از آن به مشهد مقدس بازگشته و متجاوز از 23 سال به تدریس خارج شرح لمعه و شرح قوشچى و اشارات و شوارق و شرح منظومه و اسفار و امثال اینها مى‏پرداخته. و هم اكنون عده از شاگردان دانشمند او در قید حیوه و نمونه‏هاى بارز اویند معظم‏له در شب 29 جمادى‏الثانیه سال 1355 وفات یافته و حسب‏الوصیه در دامنه شرقى كوه سنگى كه هم‏اكنون مزار اهل صفا هست مدفون شده است. فرزند ارجمندش آقا میرزا مهدى از كبار افاضل عصر بوده و محافل علمى به وجود این نوباوه بوستان آل عصمت مزین و مفتخر بودند ولى صد حیف كه دیر نپائید و زود محافل علمى را داغدار كرد هنوز هم افاضل خراسان از رحلت وى متاثراند. وى یك سال پیش از وفات پدرش در 13 رجب سال 1354 درگذشت و قلب پدر پیرش را به رحلت خود داغدار ساخت. فروع و اصول و در خراسان مرجعیت و ریاست تامه داشته و داراى كرامات باهرات بوده و از آن جمله معروفست كه چون در شبها و صحرها به زیارت آستان قدس رضوى علیه‏الصلوه والسلام مشرف مى‏شدند درب روضه مطهره از براى او مفتوح مى‏گردید. و نیز مى‏گویند كه در نیمه شب خود به نفسه براى ارامل و ایتام حمل مایحتاج از نان و غیره مى‏نمود.