مهدی حمیدی شیرازی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

ادیب، مدرس. شاعر. تولد: 1293، شیراز. درگذشت: 23 تیر 1365، تهران. مهدى حمیدى شیرازى، فرزند سید محمدحسن ثقةالاسلام شیرازى، شاعر و از بازرگانان و رجال شیراز و نیز نماینده‏ى شیراز در دوره‏ى اول مجلس شوراى ملى بود. سه ساله بود كه پدرش زندگى را بدرود گفت و تحت نظر مادر خود كه شاعر بود تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در شیراز به پایان آورد. در سال 1313، به تهران آمد و در دانشگاه ادبیات دانشگاه تهران به تحصیل زبان و ادبیات فارسى پرداخت. پس از دریافت درجه‏ى لیسانس و پس از آن كه خدمت نظام خود را در دانشكده‏ى افسرى انجام داد، از سال 1317 به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در دبیرستان‏هاى تهران به سمت دبیرى انتخاب شد. حمیدى بعد از شهریور 1320 قصاید غرا و حماسه مانندى درباره‏ى وقایع جارى مملكت گفت و در آنها به اشغالگران بیگانه و سیاسیت پیشگان طرفدار آنان و جدایى طلبان آذربایجان انتفاد نمود. این اشعار در جراید منتشر شد و مورد توجه آذربایجانى‏ها قرار گرفت. تلگراف‏ها و نامه‏هاى تشكرآمیزى به عنوان او در روزنامه و مجلات درج كردند و وى را شاعرى ملى نامیدند. حمیدى در سال 1324 قصیده‏ى «مصاحبه با نیما پیشواى نوپردازان» را انتشار داد. در سال 1325 از دانشگاه تهران در رشته‏ى زبان و ادبیات فارسى به اخذ درجه دكترى با رساله «شعر فارسى در قرن سیزدهم» نایل آمد. پس از آن در دانشگاه معقول و منقول (الهیات) به تدریس ادبیات اشتغال ورزید تا بازنشسته شد. وى همچنین در دبیرستان‏هاى مركز به تدریس علوم ادب اشتغال داشت. آثار وى به شرح زیر هستند: از یاد رفته، عصیان (مجموعه شعر، 1321)؛ جاودانگى درویش (1337)؛ زنده شاهنامه فردوسى، شعر در عصر قاجار(1364)؛ گمشده‏ى من (مجموعه شعر، 1337)؛ فنون شعر و كالبدهاى پولادین آن (1363)؛ دریاى گوهر (سه مجلد مجموعه‏اى از بهترین آثار نویسندگان و مترجمان معاصر، 1333)؛ شعر فارسى در قرن سیزدهم، عروض حمیدى (1342)؛ بهشت سخن (دو جلد، جلد اول: شعراى پنج قرن اول، چاپ دوم، 1337)؛ عطار در آثار گزیده‏ى او و گزیده آثار او (1347)؛ شكوفه‏ها یا نغمه‏هاى جدید (1317)؛ سال‏هاى سیاه (بیشتر شامل اشعار وطنى؛ سیاسى و انتقادى؛ 1325)؛ پس از یك سال (مجوعه شعر، شیراز، 1319)؛ فنون و انواع شعر فارسى، ده فرمان (1344)؛ طلسم شكسته (1334)؛ زمزمه‏ى بهشت (اثر كنستین دینالد، مجموعه‏ى شعر، 1333)؛ اشك معشوق (شامل كتاب‏هاى عشق، انتقام، عصیان، رستاخیز، از یاد رفته چاپ دوم، 1324)؛ عشق در به در (در سه مجلد ثریا، گلباز، شیخ زنگله‏پا، 1319)؛ شاعر در آسمان (1321)؛ سبكسرى‏هاى قلم؛ فرشتگان زمین (1321)؛ ماه و شش پنى (ترجمه از كتاب سامرست موآم، 1339)؛ شاهكاهاى فردوسى (منتخبى از شاهنامه، 1330). مهدى حمیدى شیرازى در سال 1365 در تهران درگذشت پیكرش به شیراز منتقل گردید و در حافظیه به خاك سپرده شد. (1365 -1293 ش)، شاعر و استاد دانشگاه. در شیراز متولد شد. پدرش از بازرگانان شیراز و نماینده‏ى مردم شیراز در دوره‏ى اول مجلس بود. مادر او نیز از زنان فاضل و شاعر بود. حمیدى علوم ابتدایى و متوسطه را در شیراز به پایان رسانید، سپس به تهران آمد و در دانشكده‏ى ادبیات به تحصیل پرداخت. در سال 1317 ش براى خدمت نظام وارد دانشكده‏ى افسرى شد و سپس به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به تدرس مشغول شد، وى ضمن تدریس به اخذ دكتراى ادبیات نایل آمد. در تهران درگذشت و در شیراز به خاك سپرده شد. از آثار او: «بهشت سخن»؛ «اشك معشوق»؛ «شاعر در آسمان»؛ «فرشتگان زمین»؛ «دریاى گوهر»؛ «سالهاى سیاه»؛ «سبكسریهاى قلم»؛ «عشق در به در»؛ «عروض حمیدى».[1] دكتر مهدى حمیدى شیرازى، فرزند سید محمدحسن ثقةالاسلام از بازرگانان بزرگ و معتبر شیراز بود كه به سال 1393 شمسى در این شهر شعر و ادب دیده به جهان باز كرد. حمیدى شیرازى، پس از طى تحصیلات ابتدایى و مقدماتى به دانشگاه رفت و در سال 1325 شمسى موفق به اخذ دكتراى ادبیات گردید. وى صاحب كتاب‏هاى متعددى است كه مى‏توان از میان آن‏ها به: «بهشت سخن»، «دریاى گوهر»، «شكوفه‏ها یا نغمه‏هاى جدید»، «پس از یك سال»، «سال‏هاى سیاه»، «اشك معشوق»، «شاعر در آسمان»، «سبكسرى‏هاى قلم»، «فرشتگان زمین»، «عشق دربدر» اشاره كرد. وى یكى از شعراى جنجال برانگیز سال‏هاى اخیر بود و در سال 1365 دار فانى را وداع گفت، روانش شاد. «مرگ قو» شنیدم كه چون، قوى زیبا بمیرد ژفریبنده زاد و فریبا بمیرد شب مرگ تنها، نشیند به موجى رود گوشه‏اى دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان، غزل خواند آن شب كه خود، در میان غزل‏ها بمیرد گروهى برآنند كاین مرغ شیدا كجا عاشقى كرد، كانجآ بمیرد شب مرگ، از بیم آنجا شتابد كه از مرگ غافل شود، تا بمیرد من این نكته گیرم كه باور نكردم ندیدم كه قوئى به‏صحرا بمیرد چو روزى ز آغوش دریا برآمد شبى هم در آغوش دریا بمیرد تو دریاى من بودى، آغوش واكن كه مى‏خواهد این قوى زیبا بمیرد!