عبدالله واعظ یزدی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد هفتم)

شاعر، محقق. تولد: 1287، مهرجرد یزد. درگذشت: 1370. عبدالله واعظ یزدى متخلص به «شهودى»، فرزند غلامرضا از وعاظ و گویندگان بود. او عمر خود را در تحصیل علوم اهل بیت (ع) و تبلیغ معارف اسلام صرف كرد. تألیفاتش عبارتند از: رساله‏اى در منطق به فارسى، رساله‏اى در رد فلاسفه و صوفیه كه دو جلد آن به نام معارف القرآن به چاپ رسید، رساله‏اى در مطالب متفرقه، و اشعارى كه تمام آنها خطى و به چاپ نرسیده است. عبداللَّه فرزند مرحوم غلامرضا متخلص به (شهودى) از وعاظ نامى و گویندگان سامى معاصر مشهدند. وى در سال 1287 شمسى در مهرجرد یزد (زادگاه آیت‏اللَّه العظمى حاج شیخ عبدالكریم یزدى) مؤسس حوزه علمیه قم تولد یافته و تحصیلات مقدماتى خود را در یزد فراگرفته آنگاه به عزم زیارت مشهد مقدس مشرف به ارض اقدس شده و با برخورد كردن به عنایات رضویه عزم رحیلش مبدل به اقامت گردیده و تحصیلات بعدى خود را ادامه داده و از علماء عظام و بالخصوص مربى بزرگ مرحوم آیت‏اللَّه آقا میرزا مهدى غروى اصفهانى (ره) كسب فیض نموده و عمر خود را در علوم اهل‏البیت علیهم‏السلام و تبلیغ معارف حقه صرف كرده و تا حال تحریر اشتغال به این وظیفه حساس دارد و مردم خراسان و بلاد دیگر را از بیانات سودمند خود بهره‏مند مى‏سازد. داراى آثار و تألیفات عدیده به نامهاى زیر مى‏باشد. 1- رساله‏اى در منطق فارسى 2- رساله‏اى در رد فلاسفه و صوفیه كه تاكنون دو جلد آن به نام معارف‏القرآن به چاپ رسیده است 3- رساله‏اى در مطالب متفقه و اشعار كه تمام آنها خطى است و به چاپ رسیده است 3- رساله‏اى در مطالب متفقه و اشعار كه تمام آنها خطى است و به چاپ نرسیده است.