ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گلزار مشاهیر
ادیب، محقق، شاعر. تولد: 1302، شیراز. درگذشت: 23 دى 1373. عبدالوهاب وصال شیرازى متخلص به «نورانى»، فرزند میرزا على وصال متخلص به «روحانى» فرزند میرزا عبدالوهاب متخلص به «یزدانى» فرزند میرزا محمد شفیع متخلص به «وصال» شاعر دوره‏ى قاجار، بود. از دوران كودكى در مكتب پدر خود بیش از آنچه در مدرسه مى‏توان آموخت و اصول علم و ادب را فراگرفت. تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در شیراز به پایان رسانید و براى ادامه‏ى تحصیل به تهران رفت و با ورود به دانشگاه تهران در سال 1333 و طى مراحل مختلف، موفق به اخذ دكتراى زبان و ادبیات فارسى از دانشكده‏ى ادبیات شد. موضوع رساله‏ى دكتراى وى «طرز شعر در نیمه‏ى اول قرن دهم» بود. از سال 1335 مدت سى سال در بخش زبان و ادبیات فارى دانشگاه شیراز به تدریس پرداخت و از همین مركز علمى با درجه استادى بازنشسته شد و از این پس دوره‏هاى فوق لیسانس و دكتراى زبان و ادبیات فارسى در دانشگاه‏ها به تدریس پرداخت. از جمله كارهاى ادبى وى تصحیح و تحشیه‏ى او بر متون كلاسیك است كه از میان آنها باید از: تصحیح مصیبت‏نامه عطار (1338)؛ هزار مزار (1364، كتاب ملتمس الاحیاء معروف به هزار مزار تألیف عیسى بن جنید كه ترجمه شدالازار است)؛ فوائد السلوك (همراه با دكتر جلالى نایینى) نام برد. از وى همچنین دیوان شعرى به یادگار مانده است. وى بیش از سى سال عضو پیوسته انجمن ادب فارس بود و از اوایل تشكیل «كانون دانش پارس» به عضویت آن درآمد و در جلسه‏هاى آن شركت مستمر داشت.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر