عیسی بهنام

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گلزار مشاهیر

باستان‏شناس، مترجم، مدرس. تولد: 1285، در محله‏ى عودلاجان تهران. درگذشت: 9 آذر 1363. عیسى بهنام پس از تحصیلات ابتدایى و متوسطه در تهران در سال 1308 در نخستین گروه دانشجویان اعزامى براى ادامه‏ى تحصیل در رشته‏ى باستان‏شناسى به فرانسه رفت و در طى هشت سال در مدرسه‏ى لوور دانشكده ادبیات مؤسسه‏ى هنر و باستان‏شناسى فرانسه به تحصیل پرداخت. سپس به ایران بازگشت. در سال 1319 به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به جاى اشمیت، ریاست هیئت علمى تخت جمشید را به عهده گرفت و تدریس در دانشگاه تازه تأسیس تهران را از سال 1320 آغاز كرد و رشته‏ى باستان‏شناسى را پایه گذارى كرد. وى مدت بیست و سه سال به تدریس در دانشگاه پرداخت. همچنین نشان‏هاى علمى از دانشگاه‏هاى بین‏المللى دریافت كرده است. عیسى بهنام در برگزارى نمایشگاه‏هاى آثار ایران در پاریس و نمایشگاه جهانى بروكسل و مسكو در شناساندن تاریخ و فرهنگ ایران نقش بسیارى داشته است. از فعالیت‏هاى دیگر وى، تأسیس موزه‏ى مردم‏شناسى بود. چندى هم منشیگرى و مترجمى سفارت افغانستان در تهران را عهده‏دار بود. از جمله تألیفات وى مى‏توان به این آثار اشاره كرد: تاریخ صنایع و تمدن مردم فلات ایران پیش از تاریخ (1320)؛ راهنماى موزه‏ى ایران باستان (به فرانسه و فارسى)؛ راهنماى آثار باستانى پاسارگاد (به فرانسه و فارسى)؛ تمدن ایران پیش از شروع تاریخ، تمدن ایرانى (اثر چند تن از خاورشناسان فرانسوى، 1346)؛ تاریخ صنایع اروپا در قرون وسطى (1327). همچنین مقاله‏هایى براى مجله‏هاى «دانشكده‏ى ادبیات»، «هنر و مردم»، «سخن»، «پیام نوین»، «هنر و زندگى»، «ژورنال دو تهران» (به زبان فرانسوى) و «معمارى ایران» به رشته‏ى تحریر درآورده است. از آثار ترجمه‏ى عیسى بهنام مى‏توان به این عناوین اشاره كرد: تمدن ایرانى (مجموعه‏ى مقالات خاور شناسان معاصر فرانسوى، 1337)؛ هنر ایران، ماد و هخامنشى (از رمان گریشمن، 1346)؛ باستان‏شناسى ایران باستان (از لویى واندنبرگ، 1345)؛ خانواده‏ى رومانوف، كاروانسراهاى ایران.