ابراهیم خواص

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 3 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)

ابواسحاق بغدادى (ف. 291 ه.ق.) اصلا ایرانى و پدرش از مردم آمل بود و چون تولد و پرورش ابراهیم در بغداد بود و به بغدادى مشهور شده. ابراهیم در آغاز عمر چندى به تحصیل پرداخت و پس از آن به تصوف متمایل شد و چنانكه از لقب او برمى‏آید معاش خود را از بافتن بوریا و زنبیل و مانند آن مى‏گذرانید(خوص بگ درخت خرما است كه در عربستان براى ساختن بادبزن و سفره و زنبیل به كار میرود). ابراهیم پیوسته در سفر بوده و حكایاتى كه از او نقل مى كنند غالبا راجع به سیاحت یا حج است. او در بین عرفا شهرت بسزایى دارد. (وف 291 ق)، عارف. اصلش از آمل بود، اما چون در بغداد زاده شد به بغدادى شهرت یافت. در آغاز عمر چندى به تحصیل پرداخت و پس از آن به تصوف روى آورد. وى با بافتن بوریا و زنبیل از برگ خرما روزگار مى‏گذرانید و از این روى به خوّاص (خوص: برگ خرما» شهرت یافت. او از اقران جنید و نورى بود. در جامع رى درگذشت. حكایاتى كه از او نقل مى كنند غالباً راجع به سیاحت یا حج است.[1]