ادیب فراهانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)

امیرالشعراء ادیب‏الممالك محمدصادق بن (حاجى میرزا) حسین فراهانى، شاعر (و. 1277 ه.ق./ 1860 م.- ف. 1336 ه.ق./ 1917 م.) نسب وى به میرزا عیسى قائم‏مقام مى‏رسد. ادیب از كودكى به آموختن علوم و ادبیات فارسى و تازى و زبانهاى اروپایى اشتغال یافت و هم از خردى به سرودن شعر پرداخت. از سال 1316 ه.ق./ 1898 م. نویسندگى و اداره روزنامه‏هاى ادب، مجلس، عراق عجم و آفتاب را بر عهده داشت. چندى نیز در سفرهاى خارج و داخل ایران گذراند. وى در انواع شعر مخصوصا در قصیده و قطعه استاد بود و سبك استادان قدیم را نیك پیروى مى‏كرد. غالب شعر او نماینده زندگانى اجتماعى و مبارزات سیاسى وى است. او در وطنیات، سیاسیات، اجتماعیات و آوردن تمثیلات و حكایاتى كه مبتنى بر نظرهاى انتقادى و اصلاحى باشد از نخستین گویندگان استاد عهد اخیر است. آشنایى ادیب با ادب اروپایى موجب ورود بعضى افكار و مضامین و قصص و كلمات فرنگى دراشعارش شده است، و نیز اطلاع او از ادب و لغت و تاریخ عرب و اسلام باعث گردیده كه بسیار بیشتر از معاصران خود كلمات و تركیبات غیر ضرور عربى ر در سخنان خود به كار برد.