ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)
على بن محمد علوى خراسانى صوفى، مكنى به ابوبكر (ف. پیش از 385 ه.ق.) وى از احفاد امام حسن (ع) بود و گویند كیمیاگرى مى‏دانسته و از ترس ملك همیشه از شهرى به شهرى دیگر مى‏رفته، از اوست: الاصول، الطاهر الخفى، رسالة الیتیم، كتاب الحقیر النافع، كتاب الشعر و الدم و البیض و عمل میاههما، الحجر الطاهر.