ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)
(سید) حسین حسینى بن (سید) محمد رضا عارف ایرانى (و. 1288 ه.ق./ 1250 ه.ش./ 1871 م.- ف. 1353 ه.ق./ 1313 ه.ش./ 1935 م.) در عنفوان جوانى به تحصیل علوم شرعى پرداخت و مرید شیخ عبدالقدوس كرمانشاهى شد. پس از وفات مرشد به زیارت عتباب رفت و مدتى در كوفه و نجف به اربعینات مشغول بود. سپس به ریاضتگاهى كه در قبرستان وادى‏السلام نجف به شیخ عبدالكریم عریان شیرازى تعلق داشت شتافت و به حضور شیخ بار یافت و از او بهره‏ها برد. آنگاه به ایران بازگشت و در بسیارى از نواحى كشور سیاحت كرد و سفرى هم پیاده از تهران به زیارت آستان قدس رضوى رفت و از راه روسیه به تبریز آمد. شمس متأهل بود ولى فرزندى نداشت. شعبه‏اى از سلسله نعمةاللهیه بدو انتساب دارند. خانقاهش در جنب سقاخانه نوروزخان نزدیك مسجد شاه تهران است. عارفى خوش‏خو و نیك محضر بود. از آثار او رساله‏اى است به نام «شمسیه» در سیر و سلوك (1345 ه.ق). وى دیوان وحدت را به چاپ رسانیده و مقدمه‏اى بر آن نوشته، و نیز مرصادالعباد نجم‏الدین رازى را تصحیح و طبع كرده. قریب 50 سال در مسند ارشاد نشتسه بود و در پایان پس از عارضه‏اى مختصر درگذشت و جنازه او را در امامزاده عبداللَّه شهر رى دفن كردند. سلسله تصوف شمس از این قرار است: شمس‏العرفاء، شیخ عبدالقدوس كرمانشاهى، میر علم شاه هندى، شاه كلال لكناهورى، سید حسین استرابادى، حاج محمد جعفر كبودر آهنگى (مجذوب على شاه)، حسین على شاه اصفهانى، نور على شاه اصفهانى، سید معصوم على شاه دكنى (ه.م.)
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / عرفان