صادقی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد پنجم)

كتابدار. نام وى صادق بیك و از ایل افشار بود، ادیب و دانشمند (و. تبریز 940 ه.ق.) وى بیست ساله بود كه پدرش به قتل رسید و صادقى مدتى با امراى افشار به سر برد و در عهد شاه اسماعیل دوم وارد كتابخانه دولتى شد، و از طرف شاه عباس بزرگ به منصب كتابدارى سرافراز گردید. وى در نظم و نثر فارسى و تركى دست داشت و به نقاشى و طراحى علاقمند بود. نقاشى را به نزد مظفر على نقاش (خواهرزاده بهزاد) فراگرفت. وى تذكره‏اى به نام «مجمع الخواص» در احوال معاصران خویش به تركى نوشته كه به فارسى ترجمه شده و به طبع رسیده. از آثار دیگر اوست: «زبدة الكلام» (شامل قصایدى در منقبت و مدح)، مثنوى «فتح‏نامه عباس نامدار» «شرح حال» (مثنوى شامل مقالات و حكایات به وزن مخزن‏الاسرار نظامى و بوستان سعدى)، مثنوى سعد و سعید (به وزن خسرو و شیرین)، غزلیات پارسى و تركى (به ترتیب حروف تهجى)