ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : فرهنگ فارسی معین (جلد ششم)
شیخ عبداللَّه بن محمد مكنى به ابوبكر و معروف به شیخ نجم‏الدین دایه (ف. 645 ه.ق) از عرفاى بزرگ قرن هفتم و از شاگردان شیخ نجم‏الدین كبرى است. به سال 617 پس از واقعه‏ى قتل استادش نجم‏الدین كبرى به هنگام حمله‏ى مغول به خراسان از خوارزم فرار كرد و به همدان آمد و در 618 همدان را ترك كرده به اردبیل رفت ولى در همان سال روانه‏ى بلاد روم شد و در قیساریه‏ى روم به خدمت سلطان علاءالدوله كیقباد سلجوقى رسید و از آن پس در حمایت وى قرار گرفت و به پاس انعام سلطان در 620 در شهر سیواس كتاب مرصادالعباد را به فارسى به نام علاءالدوله تصنیف كرد، و بقیه‏ى عمر را در بلاد روم با مصاحبانى چون صدرالدین قونیوى و جلال‏الدین مولوى گذرانید و در سال 645 ه.ق وفات یافت.
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / عرفان