ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران (جلد دوم)
در 1289 در تهران متولد شد. پدرش حاج محمدحسن نظام‏العلماء معروف به آقاشریف در دستگاه امام جمعه تهران (سیدمحمد امامى) سمت پیشكارى داشت. شریف امامى پس از انجام تحصیلات مقدماتى و ابتدائى وارد مدرسه‏ى ایران و آلمان شد و دوره‏ى هشت ساله‏ى مدرسه‏ى مزبور را پایان داد. زبانهاى آلمانى و فرانسه و انگلیسى را فراگرفت و به استخدام در وزارت طرق و شوارع درآمد. در 1312 به توصیه‏ى امام جمعه‏ى تهران، او را براى ادامه‏ى تحصیل جزء محصلین دولتى به آلمان اعزام داشتند و در قسمت راه‏آهن مشغول كارآموزى شد. چند سالى در آلمان در كارخانجات مشغول تمرین و تحصیل بود، بعد با استفاده از یك بورس دولتى به سوئد اعزام شد و دو سالى نیز در آن كشور اشتغال به كار و تحصیل داشت. قبل از آغاز جنگ بین‏المللى دوم وارد تهران شد و در راه‏آهن مشغول گردید. ابتدا معلم كلاس تعلیم لكوموتیو بود، بعد به معاونت و ریاست اداره‏ى جریه‏ى راه‏آهن منصوب شد. پس از خروج آلمانها از ایران و خالى ماندن پستهاى حساس راه‏آهن، شریف‏امامى رئیس اداره‏ى جریه‏ى راه‏آهن تهران گردید و چندى بعد به معاونت فنى بنگاه راه‏آهن دولتى ایران منصوب شد. در 1322 وى در زمره‏ى افرادى بود كه به جرم ژرمانوفیلى از طرف نیروى نظامى متفقین دستگیر و در اراك زندانى شد و قریب یك سال در زندان به سر برد. پس از آزادى از زندان مدتى بیكار ماند تا در 1325 در كابینه‏ى احمد قوام به توصیه و تلاش احمد آرامش شوهر خواهرش كه همه‏كاره‏ى قوام‏السلطنه و حزب دموكرات ایران بود، به ریاست بنگاه مستقل آبیارى برگزیده شد و چند سالى در آن بنگاه فعالیت داشت. همین سمت باعث شد در محافل سیاسى ایران رفت‏وآمدى پیدا كند و پشتوانه‏ى سیاسى براى خود تدارك ببیند. در 1328 با سپهبد رزم‏آرا كه سوداى نخست‏وزیرى داشت، آشنا و نزدیك شد و در خفا جلساتى با هم داشتند تا اینكه در تیرماه 1329 رزم‏آرا به نخست‏وزیرى رسید و در كابینه‏ى خود، او را به معاونت وزارت راه تعیین كرد. قریب سه ماه در سمت معاونت، مسئول وزارت راه بود كه رزم‏آرا در ترمیم كابینه، او را به سمت وزیر راه معرفى كرد و تا اسفند 1329 كه رزم‏آرا به قتل رسید، وزیر راه بود. در 1330 دكتر مصدق به توصیه‏ى دكتر عبدالله معظمى، او را به عضویت شوراى عالى سازمان برنامه منصوب كرد ولى شغل اجرائى به او نداد و او درصدد برآمد با نخست‏وزیر آتى نزدیك شود. از اینرو با زاهدى نزدیك شد و پس از كودتاى 28 مرداد، از طرف زاهدى مدیرعامل سازمان برنامه گردید. دو ماهى در آن سمت بود تا اینكه جاى خود را به پناهى داد و خود در راس شوراى عالى سازمان برنامه قرار گرفت. در انتخابات 1332 كاندیداى مجلس سنا شد و از تهران انتخاب گردید و در مجلس سنا هنگام طرح قرارداد نفت با كنسرسیوم، جزء مخالفین بود و نطق كوتاهى در مخالفت با آن قرارداد ایراد كرد كه مورد تغیر و تنبیه سپهبد زاهدى قرار گرفت. در 1336 در كابینه‏ى دكتر منوچهر اقبال، به سمت وزیر صنایع و معادن معرفى شد. پس از چندى نیابت نخست‏وزیرى هم به او واگذار گردید. دولت دكتر اقبال در شهریور 1339 در اثر فساد در انتخابات و انحلال مجلس، سقوط كرد و به جاى وى شریف امامى به ریاست دولت تعیین گردید و از حوادث دوران نخست‏وزیرى او، یكى بهبود روابط ایران و شوروى و قطع حملات رادیوئى مسكو بود و دیگر تجدید انتخابات دوره‏ى بیستم. دولت شریف‏امامى انتخابات دوره‏ى بیستم را تجدید كرد و در اسفندماه 1339 مجلس افتتاح شد. در انتخابات زمستانى دوره‏ى بیستم، چند كرسى به منفردین انتخابات تعلق گرفت. در نتیجه اللهیار صالح، ارسلان خلعتبرى، جعفر بهبهانى، مهندس مقدم مراغه‏اى و محمد عبدالله گرجى به مجلس راه یافتند. اولین كسى كه در آن مجلس افشاگرى كرد، احمد آرامش وزیر مشاور و مدیرعامل سازمان برنامه بود كه از اعمال ابتهاج مدیرعامل پیشین سازمان برنامه پرده برداشت و آمریكائى‏ها را متهم به سوءاستفاده در مقاطعه‏كاریها نمود. صالح نیز با اعتبارنامه‏ى آقاجمال اخوى وكیل اول تهران و رئیس انجمن نظارت انتخابات تابستانى، مخالفت نمود و مجلس را شایسته براى ادامه‏ى كار ندانست. در دولت شریف امامى، فرهنگیان به علت كمى حقوق دست به اعتصاب زدند و در جلوى بهارستان اجتماع نموده و خواسته‏هاى خودشان را عنوان نمودند. به دستور دولت، پلیس به روى آنها آتش گشود و در نتیجه یك فرهنگى به نام خانعلى مقتول شد و دو تن از نمایندگان (خلعتبرى و بهبهانى) دولت را به علت اهمال در كار فرهنگیان استیضاح كردند. شریف‏امامى هنگام پاسخ به استیضاح، با چند تن از نمایندگان به مشاجره پرداخت و در نتیجه رئیس مجلس او را از تریبون پائین كشید و او نیز نزد شاه رفته، استعفاى خود و كابینه را تسلیم نمود و با این ترتیب دوران 8 ماهه‏ى نخست‏وزیر پرآشوب او خاتمه یافت. شریف امامى چندى بیكار ماند. در 1341 كه امیر اسدالله علم به نخست‏وزیرى رسید، شغل سابق خود را كه نیابت تولیت بنیاد پهلوى بود، به او سپرد و در این سمت توانست خود را بیشتر و بهتر به شاه معرفى كند. در انتخابات 1342 كاندیداى سنا از تهران و سناتور اول تهران شد و در انتخابات هیئت رئیسه به ریاست مجلس سنا انتخاب گردید و ریاست مجلس شوراى ملى نیز با نظر و صوابدید او انتخاب شد و در حقیقت او ریاست قوه‏ى مقننه را بر عهده داشت. ضمیمه‏ى مشاغل اصلى خود كرد، مانند ریاست هیئت مدیره‏ى بانك توسعه‏ى صنعتى و معدنى ایران، ریاست اتاق صنایع و معادن و بازرگانى، ریاست كانون مهندسین، عضویت هیئت امناء 7 دانشگاه. در چند شركت سهام زیادى به دست آورد. با چند تن از منسوبین خود در كرج دامدارى ایجاد كرد و با بهاءالدین كهبد سرمایه‏دار معروف، به شهرك‏سازى و آپارتمان‏فروشى پرداخت و یكى از ثروتمندان درجه اول ایران شد. در شهریور ماه 1357 جمشید آموزگار در مقابل حوادث تند و شدید انقلابى مردم، تاب مقاومت نیاورد و پس از سیزده ماه از زمامدارى كناره‏گیرى كرد. شاه براى رفع بحران و جلوگیرى از انقلاب، متوسل به ذخیره‏ى ملى ایران! شد و نخست‏وزیرى را با اختیارات به او سپرد. شریف امامى با ایراد چند نطق و اعلامیه، از ملت خواست تا بپا خیزند! و خود را وابسته به خاندان روحانى دانست. ولى ترفندهاى او به هیچ وجه نگرفت و طبعا آشفتگى كشور چند برابر شد. در روز هفدهم شهریور ماه در تهران و چند جاى دیگر حكومت نظامى اعلام كرد و در شرق تهران و میدان ژاله مردم بى‏خبر را به گلوله بست و عده‏ى زیادى از مردم كشته شدند. تغییر استانداران، بركنارى وزیر دربار و دادن امتیاز به كارمندان و آزاد گذاشتن رادیو و تلویزیون و مطبوعات براى بیان و نشر حقایق، هیچ كدام كوچكترین تغییرى در خواسته‏ى مردم نكرد و كارهاى نمایشى او بیشتر به انقلاب دامن زد و سرانجام در 14 آبان‏ماه 1357 از نخست‏وزیرى خود را كنار بركشید و سرانجام در نیمه‏ى دوم بهمن‏ماه 1357 تهران را ترك كرد. شریف امامى در جوانى وارد لژ فراماسونى شد. تدریجا مراحل ترقى را در آنجا پیمود و پس از كودتاى 1332 رئیس لژ فراماسون آلمانى گردید و در سال 1341 لژهاى آلمانى و انگلیسى و فرانسوى منحل گردید و یك لژ واحد به وجود آمد و شریف امامى در راس آن قرار گرفت و با این ترتیب رئیس فرماسونهاى ایران شد. شریف‏امامى در میانسالى با خانواده‏ى معظمى ازدواج كرد و صاحب دو دختر و یك پسر شد. روى هم رفته مردى زرنگ، بندوبست‏چى، ماید، هوچى و وقیح بود. به جمع‏آورى مال و منال حرص و ولع زیادى داشت. به همان اندازه كه به جمع مال حریص بود، در خرج و بذل و بخشش از مال خود خست و ضعف داشت. غالب صاحبان صنایع ایران به نحوى از انحاء، خود را به او نزدیك مى‏نمودند تا بتوانند از مواهب دولتى استفاده كنند. عنداللزوم از گرفتن هدیه و پورسانت نیز رویگردان نبود. در سال 1378 در آمریكا درگذشت.
فعالیت ها : : مشاهیر / سیاست