بی باک

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : مشاهیر زنان ایرانی و پارسی گوی

ز 1280 ق، از زنان شاعر و سخنور. وى از زنان حسینقلى میرزا فرمانفرما، (1250 -1203 ق) حاكم فارس بود. به دلیل سخنورى و شیرین‏سخنى به مجلس آرا مشهور بود. اشعار زیر منسوب به اوست: بى‏باك جنس وصل طلب كن به نقد جان كاین نقد ناروا بود آن جنس منتخب گر دل آزردنم اى دوست مراد تو بود من فداى تو از این بیشتر آزارش كن شد طاقت من طاق از آن كاكل مشكین اى سلسله زلف پریشانى من بین خون ریخت ز بس بى‏گل روى تو ز چشمم خون شد دلم از حسرت آن چشم خمارین[1] (وف ح 1280 ق)، شاعر. اسم اصلى و زادگاه وى مجهول است. بعضى او را تركمان و برخى قزاق مى‏گفتند. وى یكى از زنان حسین على میرزاى فرمانفرما بود. به دلیل شیرین‏سخنى و مجلس‏آرایى به مجلس ملقب شد و به همین اسم اشتهار یافت. خط و سوادى تحصیل كرد و شعر بسیار به نام خود مى‏خواند.[2]