پرتوی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : مشاهیر زنان ایرانی و پارسی گوی

ز 962 / 958 ق، از زنان شاعر. وى اهل تبریز بود و طبعى لطیف داشت. دوران زندگى او معلوم نیست. مؤلف كتاب از رابعه تا پروین با استناد به نوشته تذكره‏ى جواهرالعجایب و نیز سبك شعر پرتوى، دوره‏ى زندگى او را مربوط به پیش از قرن نهم و مؤلف پرده‏نشینان سخنگوى متعلق به قرن دهم هجرى دانسته‏اند. از مضمون عبارت فخرى هروى در جوهر الوجوب چنین برمى‏آید كه پرتوى احتمالا معاصر وى بوده و در قرن دهم مى‏زیسته است. تذكره‏ى میخانه كه پس از جواهرالعجایب نوشته شده (1028 ق) از او به نام حكیم پرتوى نام مى‏برد و او را مردى شاعر معرفى مى‏كند. مطلع زیر از اوست: جامه گلگونى درآمد مست در كاشانه‏ام خیز اى همدم كه افتاد آتشى در خانه‏ام غزل زیر نیز به بى‏بى پرتوى منسوب است: منم ز نیك و بد دهر دم فرو برده سر وجود به جیب عدم فروبرده چو صورتم ز بد و نیك كاینات خموش گشاده چشم تماشا و دم فروبرده بنفشه‏وار ز هر سو سیاه‏بختى چند به گرد كوى تو سرها به هم فرو بوده صفاست «پرتوى» از اشك خاكساران را كه بى‏غبار بود خاك نم فروبرده[1] (ز 962/ 958 ق)، شاعر. وى اهل تبریز بود و طبعى لطیف داشت. دوران زندگى او معلوم نیست. مؤلف «از رابعه تا پروین»، دوره‏ى زندگى او را پیش از قرن نهم و مؤلف «پرده‏نشینان سخنگوى»، قرن دهم هجرى نوشته‏اند. از مضمون عبارت فخرى هروى در «جواهر العجائب»، چنین برمى‏آید كه پرتوى احتمالا معاصر وى بوده و در قرن دهم مى‏زیسته است. «تذكره‏ى میخانه» از او به نام حكیم پرتوى نام مى‏برد و او را مردى شاعر معرفى مى‏كند، در حالى كه دیگر تذكره‏ها او را از زنان شاعر مى‏دانند.[2]