عصمت استرآبادی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : مشاهیر زنان ایرانی و پارسی گوی

قرن سیزدهم هجرى، از زنان عابد و شاعر. وى همسر میرزا احمد حسین متخلص به «وفا» بود كه پس از دو شوهر به ازدواج او درآمد. به نوشته محمدصالح استرآبادى عصمت زنى باتقوا و عابد بود و نافله‏ى شب را ترك نمى‏كرد. او طبع شعر داشت. ابیات زیر از اوست: عصمت منم كه چهره بود مهر خاورم این سر برهنه مه نشود بند چادرم گویى ستاره بر لب كوثر برهنه حور چون در كنار بركه كنم عور پیكرم چون مریم عفیفه ولیكن خدیجه‏ام پاى حرام كس نرسیده به بسترم كفتار جفت اولم و دومین شغال وینهم سگى است كاش نمى‏زاد مادرم وى مورد علاقه فراوان همسرش بود. كه رباعى زیر را در مدح او سروده است: عصمت تو و مادر تو آن دخت بتول مشهور به حسنید و به تقوا مقبول سلطان مسلمید در خطه‏ى حسن این خطه خدایتان مگر داده تیول