ماه تاج

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : مشاهیر زنان ایرانی و پارسی گوی

قرن سیزدهم هجرى متخلص به هندیه از زنان شاعر. غزل زیر از اوست: باده‏نوش جان كن شد خون عاشقان نوشى بعد از این چه سان با او مى‏توان زدن جوشى هر كجا به من برخورد من ز عمر برخوردم رشك ماه نوطفلى پاى تا سر آغوشى همچو پنجه مژگان عاشق از هواگیرى همچو چشم مست خود نكته سنج خاموشى بزم تیره بختان را پر ز شمع فانوسى طره‏ى طلا بر سر جامه یك تهى پوشى راك خان به صدر نگى با تلنگ خوش خوانى در چمن صبوحى زن برگ گل بنا گوشى هر كجا كه خواهى آى لا ابالى آیینى پند ناصحان مشنو حرف كس مكن گوشى بوسه‏اش فقیران را بى‏سوال منعم كن غافل از كسى مگذر با اشاره هم دوشى در جهان ندارد یاد هیچكس ز مهرویان دیر زود خاطرها زود كن فراموشى «مخفى» از كفم برده است دل ز گوشه‏ى چشمى عنبرین خط و خالى نازنین برو دوشى ماه‏تابان خانم ملقب به قمرالسلطنه این غزل را جواب گفته است. تاریخ تولد و وفات هندیه معلوم نیست. برخى شعر فوق را به زبدةالنساء نیز منسوب كرده‏اند.