ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14
فضل‌الله صبحي مهتدي ،در شهر كاشان به دنيا آمد.وي سالها آموزگاري مدرسه سادات و آموزگاري مدارس آمريكايي و غيره را به عهده داشت. او در 1319ش گفتارهاي خود را در ارديو آغاز نمود. واز آن پس هر روز جمعه و بعضي شبها براي بچه‌ها داستانسرائي و قصه خواني ميكرد وي بعدها به بيماري سرطان مبتلا شد و يكبار براي معالجه به لندن رفت, اما بي نتيجه بازگشت. سرانجام در تهران در سال 1341ش وفات يافت و در مقبره ظهيرالدوله به خاك سپرده شد. گروه : علوم انساني رشته : زبان و ادبيات فارسي گرايش : نويسنده و داستانگوي كودكان والدين و انساب : فضل‌الله مهتدي شناخته شده به صبحي، نوة حاج ملا علي‌اكبر از روحانيان كاشان بود. پدرش محمد حسين در تهران پيشه بازرگاني داشت خاطرات کودکي : صبحي شش ساله بود كه پدر و مادرش از يكديگر جدا شدند. اين رخداد، براي او بسيار ناگوار بود. فضل‌الله و خواهرش با پدر و نامادري زندگي مي‌كردند. صبحي در خاطرات كودكي‌اش مي‌نويسد: هفته‌اي يك بار،‌ شب‌هاي آدينه به ديدن مادر مي‌رفتيم. شب در آغوش مادر مي‌خفتيم و مادر براي ما افسانه‌هاي شيرين مي‌گفت. تحصيلات رسمي و حرفه اي : فضل‌الله صبحي مهتدي در شش سالگي نزد پدر كتب مذهبي ميخواند و روزها نزد زني خواندن و نوشتن فارسي ياد ميگرفت. سپس در آموزشگاه تربيت بهائيان به تحصيل پرداخت و در بيرون از آموزشگاه نزد مبلغين بهائي تحت تأثير آنان قرار گرفت. پس از مدتي, پدرش اورا به قزوين فرستاد و در آنجا با يكي از مبلغين بهائي به زنجان و از زنجان به آذربايجان و ا آنجا به تفليس و باكو وعشق آباد و بخارا و سمرقند و تاشكند و مرو سفر كرد و بعد به ايران بازگشت . استادان و مربيان : پدر صبحي او را براي آموزش نزد زني بنام آقا بيگم مي‌فرستاد. وقايع ميانسالي : صبحي در سال 1305، پس از اقامت دوازده ساله نزد عبدالبهاء و تحرير و انشاي مكاتبات وي، به ايران اعزام گرديد. در ايران تغييراتي در فكر و انديشه او پديد آمد و با توجه به عملكرد رهبري بهايي‌گري كه خود شاهد عيني آن بوده، از آن فرقه جدا شد و اسلام آورد و به نشر انديشه انسان دوستانه و اخلاق اسلامي و به بيان حقايق بهايي‌گري پرداخت. اين تغييرات فكري --- روحي يكي از برجسته‌ترين مبلغان بهايي‌گري سبب آن شد كه ‌وي از طرف بهاييان تكفير و تفسيق شود. چنان‌كه خود نگاشته پس از اين رويه‌اي خصومت‌آميز با وي در پيش گرفتند، تصميمات بسياري در مورد وي اتخاذ گرديد و حتي دايره فشار را بر خانواده‌اش هم گستراندند و از سوي پدر - كه بهايي بود - هم طرد گرديد.‌ صبحي علي‌رغم آنكه بسيار به سختي افتاده بود، چندي سكوت اختيار كرد تا بلكه موجب فراموشي موضوع گردد و زندگي گوشه‌گيرانه‌اي در پيش گيرد، ولي بهاييان دست از وي برنداشتند و در اذيت و آزارش كوشيدند تا اينكه وي براي دفاع از خود و بيان حقايق و علل برگشت خود از بهايي‌گري، مجبور شد شرح دگرگوني و خاطرات دوران بهايي‌گري و فعاليتهايش را بنگارد و ناگفته‌هاي درون اين فرقه را فاش نمايد.‌ هرچند وي از بهاييت به آغوش اسلام بازگشت و پرده از كار سران آن برداشت - همچنان كه خود نوشته - اما بغض و عداوتي با اهل بهاييه نداشت و تلاش نموده است از منظر فردي آشنا به حقايق، موضوع را طرح و مورد بحث قرار دهد و در اين راستا بايد نگرش و دوري وي از حبّ و بغض شخصي را ستود و از اين‌رو در صداقت و امانت وي نمي‌توان ترديد روا داشت. برهمين اساس كتاب او روايتي جالب، جذاب و خالي از يكسونگري عنادآميز است كه نه از طرف مقابل ايشان، بلكه از جانب يكي از مبلغان برجسته و محرم اسرار و منشي مخصوص عبدالبهاء، كاتب وحي! و واسطه فيض حق و خلق! به نگارش درآمده است، آن هم نه از سر عناد و خصومت، بلكه از سر كشف حقيقت.‌ علي‌رغم رويگرداني كامل صبحي از بهاييت، چون مورد اعتماد و محرم‌اسرار عبدالبهاء (عباس افندي) بود، همه اسرار را افشا نمي‌سازد و خود در اين باره چنين استدلال مي‌كند كه: (تمام اين اسرار را كه عبدالبهاء به صرف اعتماد و راستي و درستي من مكتوم نمي‌داشت، افشا نمي‌نمايم تا گذشته از اينكه نفس عمل محمود و ممدوح است، ظن او نيز بر امانت من نزد اهل خرد فاسد نگردد و هم در نزد آزادمردان از مردي و اهليت دور نباشيم.) زمان و علت فوت : فضل‌الله صبحي مهتدي بعدها به بيماري سرطان مبتلا شد و يكبار براي معالجه به لندن رفت, اما بي نتيجه بازگشت. سرانجام در تهران در سال 1341ش وفات يافت و در مقبره ظهيرالدوله به خاك سپرده شد. مشاغل و سمتهاي مورد تصدي : زندگي صبحي بسيار پرماجرا و مملو از فراز و نشيب‌هاي عجيبي است. او شرح زندگي خود را در (كتاب صبحي) و (پيام پدر) به تفصيل نوشته است و چنانكه خود شرح مي‌دهد، ساليان درازي را در قفقاز، عشق‌آباد، بخارا، سمرقند، تاشكند و مرو گذرانده و سپس به ايران آمده و در ايران هم تقريباً به اغلب نقاط سفر كرده و در همه جا به عنوان مبلغ با هوش بهائيان به شمار رفته است.صبحي پس از خاتمه جنگ جهاني اول، براي ديدن عبدالبهاء از راه بادكوبه و استانبول و بيروت به حيفا رفت و در آنجا مقرب درگاه شد و سالها كاتب عبدالبهاء گرديد. وي پس از سالها، بنابه عللي كه در كتابش شرح داده، از اين دار و دسته سياسي وابسته به استعمار بين‌المللي، كناره گرفت و در عسرت مادي فراواني به سر برد تا آنكه سرانجام به عنوان آموزگار استخدام شد و بعدها در اداره انتشارات و راديو، برنامه كودكان را تنظيم مي‌كرد و براي بچه‌ها قصه‌هاي شيريني مي‌گفت كه مورد توجه همگان بود.صبحي در جمع‌آوري قصه‌ها و آداب و رسوم ايراني، زحمات زيادي كشيد و به همين جهت به عضويت (انجمن ايراني فلسفه و علوم انساني) انتخاب شد. صبحي اهل قلم و ادب و هنر بود و خط بسيار خوش و زيبايي داشت وي در 1311 ش در آذربايجان با مشهدي محمد حسن آقا محبوب عليشاه, از اقطاب سلسله نعمت‌اللهي, در مراغه ملاقات كرد و دست ارادت به او داد و در جرگه درويشان درآمد. او در 1319ش گفتارهاي خود را در ارديو آغاز نمود. واز آن پس هر روز جمعه و بعضي شبها براي بچه‌ها داستانسرائي و قصه خواني ميكرد چگونگي عرضه آثار : ‌بعضي از تاليفات او چندين بار تجديد چاپ شده و بعضي هم به زبان‌هاي خارجي از جمله: لماني، چكي و روسي ترجمه شده است -------------------------------------------------------------------------------- آثار : 1 افسانه‌ها ويژگي اثر : (در دو جلد 1324 و 1325) 2 افسانه‌هاي باستاني ايران و مجار ويژگي اثر : (1332) 3 افسانه‌هاي بوعلي ويژگي اثر : (1333) 4 افسانه‌هاي كهن ويژگي اثر : (در دو جلد 1328 و 1331) 5 پيام پدر ويژگي اثر : (1335) 6 حاج ملا زلفعلي ويژگي اثر : (1326) 7 خاطرات صبحي در باره بهائيگري 8 داستانهاي ديوان بلخ ويژگي اثر : (1331) 9 داستانهاي ملل ويژگي اثر : (1327) 10 دژ هوش‌ربا ويژگي اثر : (1330) 11 عمو نوروز ويژگي اثر : (1339). 12 كتاب صبحي ويژگي اثر : (1312 - 1342)